Toen wij jaren geleden een flat kochten in Barcelona, opende Albert Adrià net een reeks nieuwe restaurants. Albert, de jongere broer van Ferran Adrià, was samen met hem de man achter El Bulli in het noorden van Spanje, jarenlang hét nummer één restaurant van de wereld. El Bulli sloot de deuren in 2011, maar gelukkig had Albert andere plannen. En hoe. Zijn meest legendarische adres werd Tickets, in de wijk Paral·lel.

Wij waren er kind aan huis, en niet alleen wij. Tickets schopte het al snel tot de befaamde 50 Best Restaurants-lijst, en wie ook maar een beetje van gastronomie hield, wilde daar absoluut een tafeltje bemachtigen. Hollywoodsterren, topchefs, noem maar op. Maar wij voelden ons er evengoed thuis, telkens opnieuw verbaasd en verrast door wat er op tafel kwam.

Een van die gerechten die ik nooit zal vergeten, was hun stroopwafel. Ik vond het telkens zo grappig om dat Nederlandse woord op een Catalaans menu te zien staan. Voor alle duidelijkheid: een stroopwafel is een typisch Nederlandse lekkernij, ontstaan in Gouda, met twee dunne wafeltjes en daartussen een kleverige, zoete stroop. Op markten en in koffiebars zie je ze vaak, en meestal leg je ze even op een kop warme koffie zodat de stroop zacht wordt.

Maar in Tickets maakten ze er een ijskoud, speels dessert van. Het was hun versie van de stroopwafel: knapperig, verrassend, met roomijs en texturen die je totaal niet verwachtte. Het was tegelijk vertrouwd én helemaal nieuw. Elke keer opnieuw smolt ik van de goesting, letterlijk en figuurlijk.

Alleen… ik zal dat dessert nooit meer kunnen eten. Want zoals zoveel iconische plekken overleefde Tickets de wereldwijde gastronomische crisis van de covidpandemie niet. In hetzelfde pand zit nu Teatro, ook een fantastisch restaurant, daar niet van. Maar de stroopwafel, die unieke creatie van Tickets, staat er jammer genoeg niet meer op de kaart.

En dus blijft alleen de herinnering, maar wat voor een. Elke keer als ik het woord stroopwafel hoor of zie, proef ik opnieuw dat legendarische dessert van Tickets. En smelt ik, nog altijd, van pure goesting.