Twintig jaar geleden vond je het gewoon in de supermarkt: krokodillenvlees, naast struisvogel en kangoeroe in het vriesvak of vacuüm verpakt in de versafdeling. Exotisch eten was even een trend. Vandaag is het veel zeldzamer, en ik vraag me af waarom. Krokodillenvlees is namelijk best bijzonder.

In landen als Zuid-Afrika, Australië en delen van Azië is krokodil al eeuwen een delicatesse. Vaak wordt het gezien als gezond vlees: mager, eiwitrijk, laag in vet en rijk aan omega-3. Het wordt daar bereid op de barbecue, gestoofd of in curry’s verwerkt. Ook in Cajun-keukens uit de zuidelijke VS – denk Louisiana – is krokodil geen vreemd gezicht op het menu.

De smaak? Verrassend subtiel. Een kruising tussen kip en vis, met een stevige, vezelige beet. Vooral de staart wordt gegeten: het meest malse stuk. Wie er ooit mee wil koken: hou het simpel. Snijd de filet in dunne reepjes, marineer kort in citroensap, look en kruiden, en bak ze snel op hoge temperatuur. Niet te lang, want dan wordt het taai. Ook heerlijk op de grill met een pittige rub of in een frisse salade.

Waarom het nu minder verkrijgbaar is? Waarschijnlijk door strengere importregels, meer aandacht voor duurzaamheid én een verschuiving naar lokale, seizoensgebonden producten. Maar wie goed zoekt, vindt het soms nog bij gespecialiseerde slagers of online. Krokodil blijft dus een zeldzame, maar fascinerende lekkernij – eentje voor de avontuurlijke fijnproever.