De banana cream pie, in het Nederlands simpelweg bananenroomtaart, is een Amerikaanse klassieker die in onze contreien vaak verkeerd begrepen wordt. Het grootste misverstand is de vergelijking met bananenbrood. Waar bananenbrood eigenlijk een stevige, gebakken cake is waarin overrijpe bananen worden verwerkt, is de bananenroomtaart een koud en gelaagd dessert. Je bakt hierbij enkel de bodem (of helemaal niets als je voor een koekjesbodem kiest), terwijl de vulling bestaat uit verse vruchten en zijdezachte room.

De opbouw van deze taart is vrij concreet en logisch. Als basis kun jeeen kruimelbodem van zandkoekjes of speculoos, gemengd met gesmolten boter gebruiken. Of je bakt zanddeeg af. Daarop komt een gulle laag verse schijfjes banaan. In tegenstelling tot bij het bakken van bananenbrood, gebruik je hier geen zwarte, beurse exemplaren, maar stevige, perfect gele bananen die hun structuur behouden. Het hart van de taart is een dikke banketbakkersroom op basis van melk, eidooiers en vanille, die over de bananen wordt gegoten. Het geheel wordt afgewerkt met een stevige laag ongezoete of licht gezoete slagroom.

Wat de gezondheidswaarde betreft, moeten we realistisch blijven: dit is een traktatie. Hoewel de bananen een goede portie kalium en vitaminen aanleveren, zorgen de boter, de eidooiers en de room voor een flinke energetische waarde. Het is echter een ‘eerlijk’ dessert zonder de bewaarmiddelen die je in de winkelversies vindt. Omdat bananen snel bruin worden door oxidatie, is het een gouden tip om de schijfjes even te besprenkelen met citroensap. Dit houdt de taart fris en toonbaar. Het is een ideaal gerecht om op de dag zelf te serveren, wanneer het contrast tussen de krokante bodem en de fluweelzachte vulling op zijn best is.