4 november is officieel “Candy Day”, of gewoon: snoepjesdag. Het idee is dat zoetigheden die dag eens goed gevierd mogen worden. Snoep bestaat al waanzinnig lang. In oude beschavingen, lang voor suiker op grote schaal bestond, werden er al snoepjes gemaakt – vaak met vruchten, noten en wat honing om het lekker zoet te maken.

Vandaag mag dat dus allemaal gevierd worden, zonder schaamte. Maar heel eerlijk? Dan zijn ze bij mij toch echt aan het verkeerde adres. Snoep, in de traditionele zin van het woord – schepsnoep, colaflesjes, zure matten en andere felgekleurde dingen die kinderen heerlijk vinden – interesseert me totaal niet.

Zelfs als kind spaarde ik de centjes die we kregen liever op voor Lego dan dat ik ze uitgaf in het snoepwinkeltje tegenover de kerk. Pas op: chocolade lust ik wél, en een goed gemaakt koekje kan me ook bekoren, maar de echte snoep… nee, dat is niets voor mij.

Misschien is dat maar goed ook, want ik kan me voorstellen dat snoep behoorlijk verslavend kan zijn. Ik ken collega’s die, als er iemand trakteert voor een verjaardag, wel twintig keer naar de snoeppot terugkeren om te graaien. Ik niet. Stel je voor dat ik dat wel deed — het zou nog moeilijker worden om mijn gewicht een beetje onder controle te houden.

Maar het is niet omdat het minder mijn ding is, dat jullie deze bijzondere feestdag niet mogen vieren. Ik drink dan liever een glaasje wijn als zonde, of eet een stukje kaas extra, maar voor alle snoepers onder de lezers: laat je vandaag maar eens goed gaan. Het mag!