Chai hoor je tegenwoordig overal, in koffiebars wordt het geserveerd als een trendy drankje en iedereen lijkt het plots ontdekt te hebben, terwijl ik het zelf eigenlijk al ontzettend lang ken. Op mijn zeventiende, dat is intussen zo’n 35 jaar geleden, trok ik met een jeugdvereniging voor het eerst naar India, naar Delhi en naar Nainital in de noordelijke bergen, en daar kon je toen al overal chai proeven. Voor mij was het iets heel bijzonders, die geurige mix van zwarte thee, melk, suiker en kruiden als kardemom en gember, heel aromatisch maar eerlijk gezegd ook vaak gewoon veel te zoet. Toch proefde ik het altijd opnieuw en sindsdien, bij de vele keren dat we terugkeerden naar India, blijft het een vast ritueel om minstens één dampend glaasje te bestellen.

Chai betekent gewoon thee in het Hindi, wat wij vaak chai tea noemen is dus eigenlijk dubbelop, maar iedereen bedoelt er hetzelfde mee, namelijk masala chai, zwarte thee getrokken met melk en flink wat specerijen, royaal gezoet en gloeiend heet. In de straten van Delhi of Mumbai schenken chaiwallahs het in kleine glaasjes uit enorme ketels die uren staan te pruttelen, en dat ritueel alleen al is de moeite waard om te ervaren.

Wat mij blijft fascineren is dat chai niet alleen een drankje is maar ook een stukje geschiedenis in een glas, ontstaan in de Britse koloniale tijd en intussen uitgegroeid tot iets dat de hele wereld inspireert. En dat merk je ook in de keuken, waar je die kruidenmix perfect kunt gebruiken om iets extra warmte te geven, denk aan een panna cotta met een chai-infusie, een marinade voor vlees of zelfs een cake of koekjes die meteen dat kruidige, comfortabele gevoel oproepen.

Voor mij is chai dus veel meer dan een modegril, het is een geurige herinnering aan mijn eerste grote reis, aan de bergen van Noord-India en aan die momenten dat ik een veel te zoete maar onvergetelijk aromatische thee in mijn handen hield.