Er was een tijd, zo’n twintig jaar geleden, dat de keuken van een toprestaurant een soort heiligdom was. Een verborgen wereld achter klapdeuren waar je als gast absoluut niet kwam. In die tijd was Comme Chez Soi het absolute uithangbord van de Belgische gastronomie, en zij hadden iets revolutionairs: een tafel in de keuken. Je kon er letterlijk zien hoe Pierre Wynants in zijn potten stond te roeren. Het was spectaculair, ongezien en een tikkeltje mysterieus.

Sindsdien is er veel veranderd. Niet alleen in de horeca, maar ook bij ons thuis. De muren tussen de woonkamer en de keuken zijn gesloopt; we wonen en leven tegenwoordig in één grote open ruimte. Misschien lieten chefs zich daardoor inspireren, want de professionele keukens gingen steeds vaker wagenwijd open. Het werd een trend om gasten rond te leiden in het hart van de zaak, en voor je het wist, werd de Chef’s Table een vast begrip.

Ik heb zelf aan fantastische tafels gezeten, zoals in het driesterrenrestaurant Lasarte in Barcelona. Ik heb hapjes geserveerd gekregen in de keuken van Gert De Mangeleer, zowel in de tijd van het oude Hertog Jan in Brugge als nu in Antwerpen, en ik stond aan het fornuis bij Anne-Sophie Pic in Valence. Het is boeiend om dat vakmanschap van zo dichtbij te zien, om de adrenaline en de focus van een team te voelen terwijl ze die perfecte borden dresseren.

Toch heb ik er een dubbel gevoel bij. Neem nu Hof van Cleve. Bij Peter Goossens ben ik eigenlijk nooit in de keuken geweest, en eerlijk gezegd vond ik dat niet erg. Het hield de magie en de geheimzinnigheid van het gerecht in stand. Soms wil je als gast gewoon achterover leunen in de zaal en verrast worden, zonder dat je precies weet hoe de saus gemonteerd is of wie er achter de kookplaat staat te zweten.

Die behoefte aan privacy merk ik ook bij mezelf als ik kook. In mijn vorige huizen in Brussel en Rijmenam hadden we een open keuken, maar in ons appartement in Barcelona is de keuken weer een aparte ruimte. En dat vind ik heerlijk. In Lochristi leent het huis zich er ook niet toe, en ik mis het totaal niet. Als Would Be Chef vind ik het prettig om alles goed voor te bereiden en de laatste hand aan de borden te leggen zonder dat iedereen constant op mijn vingers kijkt. Het geeft me de vrijheid om me even helemaal te laten gaan in mijn eigen domein, veilig en gezellig.

De opkomst van de Chef’s Table heeft de gastronomie transparanter en meer experiential gemaakt, en dat is op zijn tijd fantastisch. Maar voor mij hoeft het niet altijd. Soms is de grootste luxe niet het zien van het proces, maar het simpelweg genieten van het eindresultaat aan een mooi gedekte tafel in de zaal.