Zodra het zonnetje schijnt en we massaal buiten eten op het terras, zijn ze daar: de zoemende bezoekers rond onze borden en glazen. Maar laat één ding duidelijk zijn: de ene geel-zwarte vlieger is de andere absoluut niet. Terwijl ik voor die zenuwachtige, opdringerige wespen liever meteen dekking zoek, draag ik de honingbij een bijzonder warm hart toe.

Kijk maar eens naar wat die ijverige bijtjes allemaal voor ons doen. Zonder bijen zou onze hele keuken er simpelweg heel triest uitzien. Ze zijn onze belangrijkste bestuivers: geen sappige Belgische aardbeien, geen zoete kersen, geen krokante appels en een heleboel groenten zouden er simpelweg niet zijn zonder hun harde werk. En als kers op de taart schenken ze ons ook nog eens dat heerlijke vloeibare goud: verse honing, fantastisch op de ontbijttafel maar net zo goed een natuurlijke smaakmaker in een lichte dressing of een zomerse marinade. De bij is een rasechte held die puur voor het welzijn van onze natuur én onze borden rondvliegt.

De wesp daarentegen? Dat is de ongevraagde spelbreker die tegen het einde van de zomer onuitstaanbaar opdringerig wordt zodra er een glas rosé, een ijsje of een stukje vlees op tafel komt. Mijn liefde voor dat volk was al nooit erg groot, maar sinds vorig jaar is die helemaal tot een absoluut vriespunt gedaald. Tijdens onze rondreis door Catalonië werd ik midden in de prachtige wijngaarden op één enkele voormiddag twee, drie keer na elkaar gestoken door die vervelende krengen. Geen enkel pardon, gewoon puur uit tirannie.

En dat brengt me meteen bij het allergrootste verschil: hun karakter en hoe ze met hun wapen omgaan. Een bij is van nature een rustige goedzak. Ze heeft er werkelijk géén enkel belang bij om jou te prikken. Haar angel heeft namelijk weerhaakjes, wat betekent dat een steek uitdelen voor haar een gegarandeerde zelfmoordmissie is: ze verliest haar angel én haar leven. Ze haalt dus pas uit als het écht niet anders kan en haar leven of korf in gevaar is. Een wesp daarentegen heeft een gladde angel die ze zonder verpinken keer op keer opnieuw in je vel kan rammen, simpelweg omdat je iets te enthousiast met je servet wapperde.

Dus als er de volgende keer iets rond je bord zoemt op het terras: kijk even goed. Is het een ietwat pluizige, ijverige werker die gewoon op weg is naar de bloemen? Blijf rustig en laat haar begaan. Is het die strak afgelijnde kaper op de kust die het op je terrasbier of je suggestiebord voorzien heeft? Dan geef ik je het volste recht om je glas af te dekken en weg te wezen, of een ferme liefst dodelijke mep uit te delen. Lang leve de bij!