Het is vandaag Wereld Pita Dag, en dat roept bij mij meteen een existentiële vraag op: zijn er eigenlijk nog mensen van mijn leeftijd die spontaan voor pita gaan? Voor mij is de pita onlosmakelijk verbonden met mijn studententijd, en dan heb ik het vooral over die legendarische, ellenlange nachten op de Oude Markt in Leuven. Nachten die begonnen met veel te veel Stella en waar ik urenlang mijn levensverhaal en huis-tuin-en-keukenfilosofie verkondigde aan vrienden, kennissen en wildvreemden. En steevast eindigde die odyssee in de vroege uurtjes in dat kleine straatje tussen de Oude Markt en de Grote Markt, met een stomende pita in de hand. Op de radio loeide ‘Het Land van Hoogland’ en ik zocht, flink in de wind en met een onmiskenbare lookbek, de weg naar mijn bed.

Ik overdrfijf nauwelijks; het waren avonden die ik nu voor geen geld ter wereld opnieuw zou willen beleven, maar die ik eerlijk gezegd ook voor geen geld had willen missen. Misschien is dat wel de reden waarom ik nu, voor mijn gevoel, al een eeuwigheid geen pita meer heb gegeten. Omdat het zo’n typisch ding was uit die tijd? Een noodzakelijk ‘bodemke’ voor het stappen of de ultieme afsluiter na een zware nacht? Het speelt ongetwijfeld ook mee dat ik de laatste vijftien jaar – met wisselend succes, geef ik grif toe – iets meer op mijn gewicht let. En laten we eerlijk zijn: een pita met een dik broodje en bergen saus is nu niet direct de definitie van een evenwichtige maaltijd. Maar goed, op Wereld Pita Dag mag de nostalgie winnen. Ik heb verdomd mooie herinneringen aan die pita-avondjes. Schol, op de jeugd en op de looksaus!