Ik ben een enorme liefhebber van fruit. Bijna alles gaat erin, behalve pompelmoes; die bittere smaak is minder mijn ding. Toch is er nog een fruitsoort die ik zelden in mijn mandje leg bij de fruitboer: de kiwi. Het is niet dat ik het echt niet te vreten vind, maar ik grijp er gewoon minder snel naar. Ik denk dat het de structuur is waar ik niet zo zot van ben; dat glibberige met die kleine pitjes is gewoon niet helemaal mijn ding. Toch verdient dit kleine krachtpatsertje een eerlijke kans, want er zit meer goeds in dan je denkt.

De kiwi, die we vroeger de ‘Chinese kruisbes’ noemden, komt oorspronkelijk uit China, al associëren we hem nu vooral met Nieuw-Zeeland. Qua voedingswaarde is het een absolute topper: hij zit bomvol vitamine C — zelfs meer dan een sinaasappel — en bevat veel vezels die goed zijn voor de spijsvertering. Als je naar de calorieën kijkt, is de kiwi een lichte hap. Met zo’n 60 kcal per 100 gram zit hij in dezelfde categorie als een appel (52 kcal), een peer (57 kcal) of een sinaasappel (47 kcal). Hij is dus een stuk lichter dan de banaan, die al snel tegen de 90 kcal tikt.

En dan nog een dingetje: wist je dat je de kiwi eigenlijk helemaal niet hoeft uit te lepelen? Je kunt de schil namelijk gewoon opeten. Het klinkt misschien onsmakelijk door die haartjes, maar als je de kiwi even goed wast of de haartjes er een beetje afwrijft, kun je hem zo in stukjes snijden en opeten. De schil zit juist vol met extra vezels en antioxidanten. Het bespaart je een hoop geknoei en het is nog gezonder ook. Of ik het nu zelf morgen ook ga eten? Misschien. Maar voor wie de structuur van de kiwi wél kan pruimen, is het een wereldtip.