Mijn mama drinkt zelden alcohol. Ze kan er niet goed tegen, en eerlijk is eerlijk: ze vindt het meestal gewoon niet lekker. Een glaasje champagne voor het eten, of als er écht iets te vieren valt – dat gebeurt weleens. Maar bij het eten een glas wijn? Nee hoor, daar bedankt ze vriendelijk voor. In dat opzicht lijk ik duidelijk meer op mijn papa. Wij genieten wél van een goed glas wijn bij de maaltijd. Mama niet. Heeft ze nooit gedaan.

Toch is er één uitzondering. Af en toe, voor de televisie, durft ze een glaasje limoncello te drinken – liefst een zelfgemaakte. Maar haar échte favoriet is een klein glaasje amaretto. Puur, zonder ijs. “IJs verdunt de smaak,” zegt ze dan streng. En gelijk heeft ze, want die rijke, zoete smaak van amaretto komt het best tot zijn recht zonder afleiding.

Amaretto is een Italiaanse likeur op basis van amandelen (of abrikozenpitten), met een karakteristiek warm aroma van noten, vanille en kruiden. Zacht, rond en perfect als slaapmutsje – zoals mijn mama het graag heeft. Heel af en toe.

Op 19 april is het wereld amaretto-dag, en dus lijkt het mij het ideale moment voor een kleine onthulling. Onder ons, de (klein-)kinderen en schoonkinderen, hebben we een liefdevolle bijnaam voor mijn mama. We noemen haar met een knipoog – Omaretto. Want ja, oma houdt van een glaasje amaretto. Zij lacht er gelukkig hartelijk mee mee.

Dus vandaag hoop ik dat mama Anny, onze Omaretto, zichzelf een klein glaasje inschenkt. Op haar gezondheid. Cheers mama!