Wij Belgen zijn helemáál zot van frietjes. En gelijk hebben we, want er gaat toch niks boven zo’n goeie, dikke goudgele friet die traditiegetrouw in twee keer gebakken is in echt ossevet? Toch vieren we vandaag National Julienne Fries Day, of wat we in veel streken beter kennen als dat legendarische steppegras. En geloof mij: hoe verknocht we ook zijn aan onze klassieke friet, die flinterdunne luciferfrietjes hebben absoluut hun bestaansrecht!

Het maken is verrassend simpel, maar vraagt wat precisie. Je snijdt een stevige aardappel (zoals een Bintje) eerst in flinterdunne plakjes en daarna in reepjes van amper twee millimeter dik. Spoel ze even af om het overtollige zetmeel kwijt te raken, droog ze héél goed af en gooi ze rechtstreeks in heet vet op 180 graden. Omdat ze zo dun zijn, hoef je ze, in tegenstelling tot onze dikke frieten, maar één keer te bakken. Binnen de minuut heb je een ultra-krokante berg goud op je bord.

Maar wanneer kies je nu welke friet? Zo’n fijne steppegrasfriet is dé absolute droom bij een malse steak waar de kruidenboter heerlijk tussen smelt, bij een verse steak tartaar of een gebakken sliptong. Ze zijn superkrokant en overheersen de subtiele smaak van je vlees of vis niet. Heb je daarentegen een bord met rijk stoofvlees of vol-au-vent met veel saus? Dan wil je natuurlijk wél weer die dikke Belgische friet die al dat lekkers zo heerlijk kan opzuigen. Het is dus gewoon de kunst van de juiste friet op de juiste plek!