Onlangs vroeg iemand me in een interview waar ik het liefst ga eten, een taverne of een sterrenrestaurant. Ik moest en zou kiezen, maar eerlijk, dat gaat gewoon niet. Je vraagt een moeder toch ook niet om te kiezen tussen haar twee kinderen. Het is een oneerlijke vraag, net zoals vragen of ik liever zomer of winter heb. Ik geniet nu volop van de haard die knispert, stoofpotjes die uren pruttelen en Hockney de kat die zich tegen me aan nestelt onder een dekentje, maar zodra de zon weer hoger staat leef ik helemaal op bij lange barbecues in de avondzon aan de rand van het zwembad.

Kiezen tussen twee uitersten voelt voor mij sowieso vreemd. Ik kan ook niet kiezen tussen mijn ouders, ze zijn allebei de liefste mensen ter wereld en ik herken mijn mooiste én meest bijzondere karaktertrekken bij allebei. Ik bén gewoon een mengeling van hen, en zo is het ook met eten: er is een tijd en een plaats voor alles. Soms is een sterrenrestaurant precies wat je nodig hebt, om iets te vieren of om vakmanschap te proeven dat je thuis nooit zou kunnen namaken. Soms wil je gewoon iets eenvoudigs, warms, eerlijk lekkers in een taverne, waar je niet hoeft na te denken en waar comfort de hoofdrol speelt.

Het is eigenlijk appelen met peren vergelijken. De enige vraag die telt is: is het lekker. Dat is voor mij de belangrijkste maatstaf. Je kunt in een sterrenzaak een gerecht voorgeschoteld krijgen dat zo vergezocht is dat je bijna gillend wil weglopen, maar je kunt er evengoed iets magistraals eten dat je nooit meer vergeet. En in een taverne kunnen ze de simpelste gerechten om zeep helpen, maar even goed kan een portie stoofvlees, vol-au-vent of ballekes in tomatensaus je dolgelukkig maken.

Als het eten maar klopt, de prijs-kwaliteit eerlijk aanvoelt en de gastvrijheid echt is. Want als je je welkom voelt, als je op je gemak zit, dan heeft een eetgelegenheid voor mij al half gewonnen. De rest is bijzaak.