Zo wakker worden, als deze ochtend,  is toch een droom? Ik kwam de trap afgewandeld en de zon scheen alsof het al zomer is, maar in de tuin lag nog wel een dun laagje sneeuw alsof het nog winter is, en dat is het natuurlijk ook nog altijd. En toch zijn er tekenen dat de lente nu echt onderweg is. De donkerste, en vooral korte dagen, hebben we nu toch wel achter de rug. De vogels durven ’s ochtends alweer te fluiten, en in onze tuin staan tussen de bomen krokussen te bloeien. Over twee weken is het krokusvakantie, en die valt dit jaar eigenlijk erg laat. Neen, geloof me, met de temperaturen die voor het einde van de week voorspeld worden, mag dromen nu echt volop!

Dat vooruitzicht maakt me erg gelukkig. Intussen is onze tuin helemaal verbouwd. Dat heeft een tijd geduurd omdat niet enkel ons huis een bescherm monument, maar ook onze tuin een beschermd dorpsgezicht is, en je moet dus voor elke verandering toestemming krijgen van de overheid. Dat heeft figuurlijk, maar ook letterlijk nogal wat voeten in de aarde gehad, maar van oktober tot ongeveer nu is er gewerkt in onze tuin, en als de lente straks los gaat barsten wordt het er nog aangenamer vertoeven.

Ik heb ongelofelijk veel goesting om er een prachtig voorjaar van te maken, besefte ik vanmorgen toen ik de zon zo heerlijk zag schijnen. Als ik in de agenda kijk, en je weet dat ik een extreme planner ben, dan zien de komende maanden er gewoonweg zalig uit, met best veel etentjes, vooral op zondagen, hopelijk op ons nieuwe terras naast het nieuwe zwembad, in de nieuwe tuin. Ik heb zin om heerlijke gerechten op de Big Green Egg te bereiden en lekkere rosé uit onze kelder te halen, en onze familie en vrienden uitgebreid te verwennen. Nog heel even op de tanden bijten, denk ik dan, die laatste koude dagen overleven, en alles komt wel weer goed.