Gisteren wandelde ik door de zonovergoten straten van Barcelona. Geen toeristische trekpleisters voor mij, maar de kleine steegjes waar je nog echt de sfeer opsnuift. Ik passeerde een onooglijk pitazaakje en mijn oog viel op het uithangbord met de suggesties. Tussen de falafel en de durum stonden ze plots te blinken: twee variëteiten van de “Kapsalon”.

Ik stond aan de grond genageld. Kijk, in Benidorm of aan de Costa del Sol schrik ik niet van een menukaart in het Nederlands, daar doen ze alles om de Vlaming zich thuis te laten voelen. Maar dit is Barcelona! Hier hangen de borden in het Catalaans of het Spaans, niet in het “Vlaams”. Hoe komt die typisch Nederlandse naam “kapsalon” in hemelsnaam op een menukaart in Barcelona terecht?

Ik kon het niet laten en ben in de geschiedenis gedoken. Het verhaal achter de Kapsalon is eigenlijk pure rock-‘n-roll. De naam komt niet uit een oud woordenboek, maar letterlijk uit… de kappersstoel. In 2003 liet een kapper uit Rotterdam, Nathaniël Gomes, elke dag zijn middagmaal halen bij de shoarmazaak om de hoek. Hij had een heel specifieke goesting: een bakje met frieten onderaan, daarbovenop een flinke laag shoarma, afgetopt met plakketjes kaas die onder de grill moesten smelten, en pas daarna een hoop rauwkost en véél looksaus.

In de shoarmazaak noemden ze die bestelling al snel “die van de kapsalon”. Het gerecht werd een lokale hit, daarna een nationale legende in Nederland en waaide zo over naar onze Vlaamse frituren. Dat het nu ook in Barcelona opduikt, is het ultieme bewijs dat goede (of zeg maar: heerlijk foute) ideeën geen grenzen kennen. Blijkbaar hebben de studenten en expats daar de naam zo hard gepusht dat de lokale uitbaters dachten: “Ik weet niet wat het betekent, maar iedereen vraagt erom!”

Een culinaire wereldreis in een aluminium bakje. Wie had dat gedacht?