Kaneel is een van de oudste en meest bijzondere specerijen die er bestaan. Het wordt gemaakt uit de gedroogde binnenbast van de kaneelboom, oorspronkelijk uit Sri Lanka, India en Zuidoost-Azië. Eeuwenlang was het zó kostbaar dat het een sleutelrol speelde in de wereldhandel en zelfs oorlogen en ontdekkingsreizen mee bepaalde. Het was letterlijk goud waard.

Vandaag vind je kaneel overal, maar zijn magie blijft. Het geeft gerechten warmte, diepte en een exotische toets. In de Midden-Oosterse keuken kruid je er lamsstoofpotjes of rijstgerechten mee, in India is het een vaste waarde in currymengsels, in Mexico hoort het in warme chocolademelk of mole-sauzen. Dichter bij huis is kaneel natuurlijk onmisbaar in onze appeltaarten, appelbeignets en rijstpap, en dat typische vleugje geur in speculaas is voor velen pure nostalgie.

En toch, hoe graag ik kaneel ook ruik en proef, ik gebruik het liever met mate. Voor mij is het een specerij die al snel alles overheerst. Een snuifje kan een gerecht naar een hoger niveau tillen, maar te veel maakt het log en eentonig. Ik hou er dus van om kaneel als accent te gebruiken, niet als hoofdrolspeler.

Zo blijft het een rijk en bijzonder ingrediënt, dat ik respecteer en waarvan ik telkens opnieuw geniet, maar net omdat het zo krachtig is, hou ik het liever subtiel.