Zondag 16 november is het Fast Food Day, en dat leek me het ideale moment om even stil te staan bij een fenomeen dat iedereen kent, waar zeker kinderen gek op zijn, maar waar ik mezelf eigenlijk nooit echt aan heb laten vangen.

De term fastfood ontstond in de jaren ’50 in de Verenigde Staten, toen ketens als McDonald’s en Burger King het idee lanceerden dat eten vooral snel en efficiënt moest zijn. Geen gedoe, geen wachttijd, moeder de vrouw was in de keuken even niet nodig: fast en easy. En toegegeven: qua smaak is er vaak niet zoveel mis mee. Integendeel, het wordt zo gemaakt dat het een soort van lekker is. Het is hartig, herkenbaar, en echt ontworpen om instant voldoening te geven.

Maar dat is nu net het punt. Fastfood is bijna altijd ultra-bewerkt, bomvol calorieën, vetten, suikers en ingrediënten die meer in een laboratorium thuishoren dan in een keuken. Het is wellicht voor veel mensen de kortste weg naar een snel en ook nog eens heel betaalbaar geluksmomentje, een hap die even troost of energie geeft, maar daarna eigenlijk weinig toevoegt.

Ik snap perfect waarom het aantrekkelijk is, echt waar. Maar zelf kies ik toch liever anders. Ik hou namelijk van echt eten: iets dat met liefde, tijd en goede ingrediënten gemaakt is. En ja, een zonde op tijd en stond moet kunnen, dat is zelfs gezond voor de ziel. Alleen zoek ik die zonde dan liever in een stukje artisanale kaas, een goed stuk brood van bij de bakker, en een mooi gemaakt glas wijn.

Fastfood heeft uiteraard zijn plek, en af en toe mag je er gerust van genieten. Maar mijn hart ligt toch bij het trage, het pure, het eerlijke eten. Dat smaakt gewoon beter, en je voelt je nadien nóg gelukkiger.