Er was een tijd dat je op geen enkel terras kon zitten zonder dat iemand naast je een glas gin-tonic met een halve botanische tuin erin liet neerdalen. Het was de hype, tot een paar jaar geleden. Komkommer, lavendel, roze peper, rozemarijn, je kon er bijna soep van trekken. De hype is intussen wat gaan liggen, en eerlijk gezegd: dat vind ik niet erg. Af en toe waag ik me er nog eens aan, al moet ik toegeven dat ik niet zo dol ben op het bittere, en die kinine mag voor mij gerust wat minder aanwezig zijn.

Toch is het net dat bittertje dat de gin-tonic zijn karakter geeft, en dat heeft alles te maken met zijn opmerkelijke oorsprong. De drank ontstond niet in een hippe bar, maar bij Britse soldaten in India in de negentiende eeuw. Zij moesten kinine drinken tegen malaria, maar dat smaakte naar niets goed. Om dat bittere spul wat draaglijker te maken, mengden ze het met water, suiker, limoen en een scheut gin. Zo werd een medicijn plots een verfrissend drankje met een hoek af, en de rest is geschiedenis.

Wat ooit begon als noodzaak, groeide uit tot een stijlvolle klassieker die later de basis vormde voor een hele wereld aan variaties. Tijdens de ginrage van de voorbije jaren was het een beetje te veel van het goede, maar nu het allemaal wat is afgekoeld, kunnen we weer gewoon genieten van wat het eigenlijk is: een simpel, fris aperitief met een mooi verhaal erachter. Zelf kies ik liever voor een zachtere tonic, eentje die niet te straf in de mond blijft hangen, zodat het geheel wat ronder smaakt.

En omdat ik de laatste tijd graag alcoholvrije aperitieven uittest, kom ik wel eens bij de zogenaamde “alcoholvrije gins” terecht, of toch bij dranken die diezelfde uitstraling hebben. Het is verrassend hoe goed sommige daarvan dat frisse, kruidige gevoel kunnen nabootsen, zonder dat er een druppel alcohol aan te pas komt. Al moet ik eerlijk zeggen: ik vervang de tonic dan vaak liever door ginger beer, dat geeft wat pit, zonder dat bittere kantje waar ik niet zo voor te vinden ben.