Toen we ons huis in Lochristi kochten stond er achteraan in de tuin een serre. Geen zelfgekozen project dus, gewoon… de serre hoorde gewoon bij het huis. En eerlijk? Ik had tot dan toe nog nooit één tomatenplant aangeraakt, laat staan iets geoogst, maar mijn beide pepe’s hadden een groentetuin, dus ergens was ik wel gefascineerd. Gelukkig waren mijn schoonouders meteen enthousiast. Ze hebben groene vingers én geduld, en zo werd die serre in de eerste maanden eigenlijk vooral hun terrein.

Maar intussen is er toch wel iets veranderd. Ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker tussen de planten en de groenten te vinden ben, als een koning in zijn koninklijke serres. Eerst was dat gewoon uit nieuwsgierigheid, maar nu echt met goesting. Want als hobbykok is zo’n serre gewoon goud waard. Ja, er staan elk jaar wel tomaten, courgettes en paprika’s in – klassiekers. Maar wat ik vooral fantastisch vind? De overvloed aan verse kruiden.

Peterselie, tijm, basilicum, koriander, munt… Ze staan er allemaal, geurend en groener dan groen. En dus wandel ik vaak voor het koken even naar buiten, schaartje in de hand, en pluk ik wat ik nodig heb. Niks uitgedroogds uit een potje, maar échte smaakmakers, recht van de plant in de pan. Of op het bord. Of in de marinade.

Een simpel stukje vis met dille en citroen. Pasta met verse basilicum en oregano. Munt in een dressing of een zomerse cocktail. Dat soort dingen maakt koken nog leuker.

Het enige wat ik moet onthouden? Water geven. Klinkt logisch, maar daar durf ik dus al eens aan voorbij te gaan als het druk is. Gelukkig geven de kruiden zelf het signaal wel – hangend, zielig, roepend om aandacht. Dan weet ik weer: geen smaak zonder zorg.

Dus ja, ik ben nog altijd geen doorgewinterde tuinier. Maar die serre? Die heeft mijn keuken veranderd. En dat vind ik fantastisch.