Ik moet even iets van me afschrijven. De voorbije maanden is mijn grootste ergernis op Instagram zonder twijfel de constante stroom aan reclame over afvallen, die ik elke dag opnieuw, zelfs meerdere keren per dag krijg. Alsof mijn hele bestaan alleen nog draait rond het verliezen van gewicht, alsof ik niks anders ben dan een buik die weg moet. En dat terwijl ik net blij ben met het parcours dat ik heb afgelegd.

Ik ben het voorbije jaar 16 à 17 kilo kwijtgeraakt, niet met pillen, niet met poeders, niet met een of ander crashdieet, wel door anders te eten en vooral door keihard te sporten. Ik ga bijna elke dag naar de gym, doe aan krachttraining meerdere keren per week, en ik wandel al bijna vijftien jaar lang elke dag, in weer en wind, zomer of winter. Beweging is een vast onderdeel van mijn leven geworden, en ik praat daar ook over, op deze blog, op mijn socials, gewoon, eerlijk en open.

Maar blijkbaar heb ik daardoor een algoritmische schakelaar omgezet. Sinds ik dat deel, word ik overspoeld met advertenties voor producten die me beloven dat ik sneller kan afvallen, in één week acht kilo kwijt kan raken, of nooit meer een gram zal aankomen. Het zijn vaak bizarre claims, volledig los van de realiteit, en wat ik echt beangstigend vind: ze zijn vaak pijnlijk specifiek. Geboren in 1973? Sport je elke dag en raak je toch niet van je buikje af? Neem dit supplement of volg deze app en binnen een week ben je die ‘dad bod’ kwijt. Ik weet en besef maar al te goed: het zijn compleet onrealistische beloftes. Ze irriteren me enorm, maar toegegeven: triggeren me ook soms wel.

Laat me echter duidelijk zijn, ik begrijp dat sommige mensen die middeltjes willen proberen, dat is hun keuze, maar ik wil dat absoluut niet. Ik kies bewust voor een gezonde, natuurlijke aanpak, ik werk aan mijn lichaam, in balans met mijn leven, en ja, dat buikje gaat niet zomaar weg. Ik ben 52, ik ben een mens, geen Instagramfilter. Wat me echt stoort, is hoe goed die algoritmes me lijken te kennen. Ze weten wanneer ik geboren ben, dat ik veel sport, dat ik waarschijnlijk niet van dat laatste vetlaagje afraak, en daar mikken ze op. Ze prikken in die ene plek waarvan ze vermoeden dat het een onzekerheid is. En ze hebben niet helemaal ongelijk, rond je vijftigste is het nu eenmaal moeilijker om buikvet kwijt te raken, zeker als je – zoals ik – van ver komt. Dan is er wat veloverschot, dan is er vet dat écht niet meer zomaar weg te sporten is, tenzij je nooit meer zondigt, geen glas alcohol meer aanraakt, en leeft als een monnik. En dat wil ik ook niet. Ik wil nog altijd genieten van het leven.

Maar goed, ik heb natuurlijk een dik vel, letterlijk en zeker ook figuurlijk. Ik weet hoe het werkt, ik weet dat ik gevolgd word, dat alles wat ik post input is voor een algoritme, en ik trap niet in die val. Waar ik me wél zorgen over maak? Dat zijn de jongeren. Jongeren die nog volop aan het zoeken zijn, naar wie ze zijn, naar hoe ze eruit willen zien. Jongeren die nog vatbaar zijn voor elke prikkel, elke belofte. Want als ik, een volwassen man van 52, soms al eens denk “hmm, zou het misschien toch…?”, wat doet dat dan met een zeventienjarige die zich erg onzeker voelt? Ze krijgen dezelfde algoritmische druk op hun zwakke plekken, niet enkel rond uiterlijk, ook rond spullen kopen, presteren, meedoen. En dat vind ik bijzonder eng, want daar is niets natuurlijks meer aan, er is geen balans, geen gezond verstand, die algoritmes blijven alleen maar pushen, beïnvloeden, willen bezorgdheden en onzekerheden omzetten in clicks en conversies. Verkopen, verleiden, aansmeren.

Dus ja, ik blijf sporten, ik blijf wandelen, ik blijf delen wat ik doe, eerlijk en echt. Maar ik blijf ook kritisch, want het zou niet normaal mogen zijn dat mijn buikje belangrijker is voor een algoritme dan mijn gezondheid. Ik ga die spullen niet kopen. Maar ik hoop dat iedereen even stevig in de schoenen staat en zich ook niet laat verleiden door beloftes die nergens op slaan en in die zin eigenlijk gewoon misdadig zijn.