Het is intussen een jaarlijkse en heel mooie traditie geworden, ons weekendje naar Barcelona. Papa en ik trekken meestal eind november of begin december naar onze lievelingsstad. Mama vliegt niet graag en wil dat liever niet meer doen, maar ze gunt het ons zo hard, en daarom gaan papa en ik elk jaar samen op stap.

Het zijn altijd prachtige dagen. We gaan lekker eten, we drinken een glas, we bezoeken de mooie huizen van Gaudí en we pikken altijd wel een museum of een concert mee. Het leuke is dat papa ondertussen 78 is, maar nog elke dag wandelt en nog altijd bijzonder fit is. Hij is dan ook een gewezen topatleet, en hij wandelt zonder moeite elke dag meer dan tien kilometer mee, vaak zelfs twaalf of meer.

Tijdens die wandelingen praten we over vroeger en over wat nog komt, we babbelen over het leven en over de familie, en soms genieten we ook gewoon in stilte van het samenzijn. Je kunt je niet inbeelden hoe rijk ik me voel om zo een lieve papa te hebben. Onze band is, net als die met mama, echt een gouden band. En ook al ben ik de vijftig voorbij en komt de tachtig voor hem in zicht, ik hoop oprecht dat we nog vele jaren dit soort weekendjes kunnen doen.

Natuurlijk ook met mama, maar dan zonder vliegtuig. In januari nemen we mijn ouders mee voor een culinair en cultureel weekendje Amsterdam. Want die momenten koesteren met onze ouders, dat is het liefste wat wij doen.