Vandaag is het Hug A Vegetarian Day. Een dag waarop vegetariërs in de bloemetjes gezet worden, of beter gezegd: in de armen gesloten. Het is een jaarlijkse reminder om even stil te staan bij mensen die ervoor kiezen om geen vlees of vis te eten, en om daar vooral respect voor te hebben. Want eerlijk: iedereen heeft zijn eigen manier van eten en leven, en dat verdient waardering.

Ik las onlangs dat restaurateurs de raad krijgen om de woorden “vegetarisch” of “vegan” niet té opvallend op hun menu’s te zetten, omdat dat sommige klanten zou afschrikken. Het woord “plantaardig” klinkt blijkbaar milder en positiever, en roept minder associaties op met activisme. Eigenlijk kan ik me daar wel iets bij voorstellen. In het verleden werd er vaak een beetje meewarig gedaan over vegetariërs. Niet door mij, want ik vind: iedereen eet wat hij wil. Maar het klopt dat geen enkele vleeseter zich stoort aan het feit dat iemand groenten of noten eet. Terwijl “vegetarisch” voor sommigen nog steeds klinkt alsof ze iets moeten laten. “Plantaardig” benadrukt daarentegen wat er wél op je bord ligt: groenten, peulvruchten, granen, noten, kruiden… allemaal puur en lekker.

Voor mezelf? Ik eet graag vlees en vis, en ik kan ongelooflijk genieten van een mooi stuk vlees, een stukje vis of een heerlijke kreeft. Maar tegelijk merk ik dat ik de laatste jaren veel meer groenten en fruit ben gaan eten. Die vormen vaak de basis van mijn dagelijkse keuken. En dat doet me deugd. Ik voel me er fitter door, en ik geniet ook van de enorme variatie die je met plantaardige producten kan brengen in je gerechten.

Ik blijf dus een omnivoor, iemand die houdt van alles wat lekker en puur is: groenten, fruit, vis, vlees of schaaldieren. Maar ik vind het een mooie gedachte dat we met “Hug A Vegetarian Day” stilstaan bij de keuze van anderen, en tegelijk de rijkdom van plantaardige voeding extra in de kijker zetten. Want uiteindelijk draait koken en eten toch altijd om hetzelfde: genieten, delen en respect hebben voor elkaars smaak.