Ik organiseer graag etentjes bij ons thuis. Dat zijn voor mij echte topavonden: uitgebreid koken voor gasten, meerdere gerechten op tafel zetten en daar zorgvuldig gekozen wijnen bij serveren. Nog voor het eerste glas wordt ingeschonken, begint voor mij het plezier al. Er is namelijk één ding dat ik altijd doe, of het nu om vrienden, familie of kennissen gaat: ik maak een tafelzetting met vaste zitplaatsen. Met naamkaartjes, of de namen sierlijk op de menu’s geschreven, zodat iedereen meteen weet waar hij of zij hoort te zitten.

Ik weet dat sommige mensen dat wat overdreven of zelfs ongemakkelijk vinden. Die zitten het liefst naast of tegenover hun partner. Dat is natuurlijk logisch als je net verliefd bent en dicht bij elkaar wilt zitten. Maar wie al jaren samen is, heeft vaak genoeg aan tafel naast of tegenover elkaar gezeten, en een beetje afstand voor de goede zaak overleven de meeste koppels prima. Ik vind het juist boeiend en plezant om mensen eens naast iemand anders te laten plaatsnemen en het gezelschap te mixen.

Ook de etiquette is het daar eigenlijk mee eens. Die zegt dat je gasten best door elkaar zet en koppels niet automatisch samen plaatst, zodat gesprekken vlotter ontstaan en iedereen betrokken blijft. Mannen en vrouwen worden traditioneel afgewisseld, niet om regels op te leggen, maar om de dynamiek aan tafel levendig te houden. Dat is trouwens exact wat mijn buikgevoel ook zegt.

Zelf probeer ik dames en heren zoveel mogelijk te mengen en geef ik de mooiste plaatsen, met zicht over de hele ruimte, graag aan de dames. Ik zit het liefst dicht bij de keuken, terwijl mijn partner meestal aan de andere kant van de tafel plaatsneemt. Zo kunnen we elk een deel van het entertainment voor onze rekening nemen en het gesprek overal mee op gang houden.

Dat mengen van mensen zorgt ervoor dat je met anderen aan de praat raakt en nieuwe mensen leert kennen. Zeker bij etentjes buiten de familie maakt dat een groot verschil. Anders ontstaan er al snel kleine eilandjes van koppels die elkaar sowieso al door en door kennen, en dat is zonde van de avond.

Zoals de bekende restaurateur Danny Meyer het mooi verwoordt: het draait in gastvrijheid, net als in het leven, vooral om hoe je mensen laat voelen. En dat is uiteindelijk ook mijn doel aan tafel. Niet alleen goed eten en mooie wijnen, maar een sfeer waarin gesprekken vanzelf ontstaan en iedereen zich gezien voelt.