Iedereen die mij volgt, weet het: sporten is voor mij heilig. Sinds 2011 wandel ik elke dag ontzettend veel om gezond te blijven en mijn gewicht onder controle te houden. De laatste jaren ben ik daar zelfs nog fanatieker in geworden, met krachttraining en stevige cardiosessies in de gym. Maar vandaag moet me iets van het hart. Ik moet een bekentenis afleggen. Ik heb de boel belazerd. Niet alleen jullie, met mijn trotse screenshots op sociale media, maar vooral mezelf.
Het begon allemaal met een soort bewijsdrang. Als ik ’s ochtends vroeg, nog voor de ochtendshow, al honderden calorieën had verbrand, voelde dat als een trofee. “Kijk eens, weer 1000 calorieën weggekaapt,” deelde ik dan vol trots. Het was een schouderklopje voor mezelf, een bewijs dat ik goed bezig was. En dat was ik ook wel, maar de cijfers waar ik mezelf zo blij mee maakte? Die waren in feite pure bullshit.
Mijn favoriete routine op de loopband is simpel: de helling op de maximale 15 procent en stappen aan een tempo van 6 tot 6,6 kilometer per uur. Volgens de display van het toestel verbrand je dan calorieën alsof het niets is. Spectaculaire cijfers! Maar er was één detail dat ik gemakshalve negeerde: ik hield me altijd stevig vast aan de beugels.
Een tijdje geleden wees een gymleraar in een Nederlands hotel me daar al eens op. “Je weet toch dat die training bijna fake is als je aan dat toestel hangt?” zei hij. “Je verbruikt veel minder energie, het is slecht voor je houding en je rendement is nul. Ga liever trager of zet de helling lager, maar laat die handen los. Dat is beter voor je rug en je schouders, en die calorieën zijn tenminste echt.”
Eerlijk? Ik vond de man een bemoeizuchtige betweter. Ik had zijn mening niet gevraagd en ging vrolijk verder met “hangen” en recordcijfers scoren.
Pas onlangs, in een gym in Bangkok, begon het te knagen. Ik legde de kwestie voor aan zowel een AI-tool als de lokale instructeur daar. Beiden bevestigden wat ik diep vanbinnen allang wist: door de beugels vast te houden, neem je een groot deel van je eigen lichaamsgewicht weg uit de vergelijking. Je wandelt wel, maar op halve kracht.
Ik besloot de proef op de som te nemen en de handen los te laten. Het resultaat? De inspanning was loodzwaar. Mijn hartslag schoot omhoog, mijn spieren moesten écht werken… maar de cijfers op de display waren een pak minder indrukwekkend. Ik moest mijn resultaten (en mijn ego) drastisch bijstellen.
En daar bleef het niet bij. Ook mijn andere grote liefde, de crosstrainer, bleek me voor te liegen. Ik ging er vaak keihard tegenaan op weerstandsniveau 19. Op drie kwartier tijd perste ik er volgens het schermpje 1000 calorieën uit.
Onze nieuwslezer Grim, zelf een fervent sporter, trok dat al vaker in twijfel: “Sven, sorry hoor, maar die cijfers kúnnen gewoon niet kloppen.” Ik lachte dat altijd weg, tot ik ook dit checkte bij experts en AI. De bittere waarheid? De meeste huis-tuin-en-keukenapparatuur is veel te optimistisch.
De realiteit is dat ik het getal op de display eigenlijk moet delen door tien en dan vermenigvuldigen met zes. Ik haal dus maar zo’n 60 procent van de verbranding die het toestel aangeeft. Die 1000 calorieën? Dat waren er in werkelijkheid hooguit 600.
Sinds een tweetal weken heb ik het roer omgegooid. Ik hang niet meer aan de beugels van de loopband en ik herbereken de resultaten van mijn crosstrainer naar de rauwe realiteit.
Dat is verdomd lastig. In mijn Apple Health-app lijkt het nu alsof ik veel minder sport dan vroeger. Het is confronterend om die lagere cijfers te zien. Maar het is wel de waarheid. En uiteindelijk is het die échte inspanning die telt voor mijn lichaam, niet het getalletje op een scherm dat bedoeld is om de gebruiker een goed gevoel te geven.
Als ik nu nog eens stoef met mijn sportresultaten op sociale media (waarom doe ik dat eigenlijk? Waarschijnlijk om die kleine patser in Ornelis te plezieren…), dan is het tenminste met reële cijfers.
Dus, wees gewaarschuwd: geloof die toestellen niet blindelings. Maak jezelf niets wijs. Want met een leugen schiet je – letterlijk én figuurlijk – geen stap op.
Dinsdag 25 augustus is het Banana Split Day, zo’n heerlijke officiële feestdag die ons meteen terugkatapulteert naar de nostalgische ijscreaties uit onze kindertijd … Lees meer
Ik kwam de naam de laatste tijd vaak tegen op internationale culinaire kalenders en hippe trendlijstjes. Eerlijk? Ik had in het begin geen idee waar die ‘Green Goddess Dressing’ precies voor stond … Lees meer
Je ziet ze al een hele poos opduiken in zowat elk hip bistronomisch adresje en gastronomisch restaurant: bao buns. Deze wolkzachte, gestoomde Aziatische broodjes hebben onze harten én onze borden helemaal veroverd … Lees meer
Heb je zin om dit weekend indruk te maken op je gezin of vrienden, maar geen zin om de hele middag in een warme keuken te staan? Dan is dit artikel precies wat je nodig hebt … Lees meer
Op een warme zomerdag grijpen we al snel naar een blikje ijsthee, maar laten we eerlijk zijn: dat is meestal meer vloeibare suiker dan echte thee. En wie zelf ijsthee probeert te maken door hete thee te laten afkoelen, eindigt vaak met een wrang, bitter drankje waar je alsnog een halve pot honing in moet gieten … Lees meer
Vandaag is het International Pinot Noir Day, en dat is de perfecte aanleiding om een hardnekkig misverstand over wijn definitief de wereld uit te helpen … Lees meer
Aubergine is zo’n groente waar heel wat mensen een uitgesproken liefde-haatverhouding mee hebben. En eerlijk? Ik snap dat maar al te goed. Het is een bijzondere groente met een heel eigen, wispelturige structuur … Lees meer
Er gaat op een warme zomerdag niets boven de nostalgie van een zacht, romig softijsje met zo’n vrolijke krul op de bovenkant. Het enige probleem? Zo’n grote, glimmende softijsmachine kost een vermogen en neemt de helft van je aanrecht in beslag … Lees meer