Op 31 is het world no tobacco day. Ik ben een mens die niet van verbieden houdt, dus iedereen rookt zoveel hij of zij wil. Ik heb zelf nooit echt gerookt. Geen sigaretten, geen pakjes per week, geen asbak op het nachtkastje. Maar… ik moet eerlijk zijn: in mijn studententijd, ergens in de jaren 90 aan de unief in Leuven, heb ik wel eens geproefd van een sigaar. Het hoorde er toen een beetje bij. Avonden die eindigden in diepzinnige gesprekken, een goed glas wijn of whisky erbij, en dan zo’n dikke sigaar die de ronde deed. Het heeft iets nostalgisch als ik er aan terugdenk.

En toch, als ik eerlijk ben… ik vond het eigenlijk maar niks. Ik werd er licht in het hoofd van, kreeg een vieze smaak in de mond, en een paar keer zelfs wat misselijk. Maar toegegeven: het zag er wel goed uit. Zo’n sigaar had iets stijlvols, iets bijna culinairs. Niet toevallig zie je ook vandaag nog veel topchefs na een service genieten van een stevige sigaar. Er is iets met de traagheid ervan, de rust die het uitstraalt na urenlang intense concentratie. Alsof die rook even de stress van de keuken meedraagt.

Maar die charme is helaas maar schijn. We weten intussen allemaal wat roken met je lichaam doet: het verhoogt de kans op longziektes, hart- en vaatproblemen, het versnelt veroudering en beïnvloedt je conditie. Ook sigaren – zelfs als je de rook niet inhaleert – brengen gezondheidsrisico’s met zich mee.

Ik ben al meer dan dertig jaar volledig tabaksvrij. Sinds die studentenjaren heb ik geen sigaar meer aangeraakt, en daar ben ik blij om. Mijn energie is beter, mijn smaakpapillen scherper en mijn adem langer. Genieten doe ik liever op een andere manier: met goed eten, goede muziek, een frisse wandeling en een glas wijn dat af en toe wél eens gezond kan zijn – in balans. De rook is gelukkig al lang om m’n hoofd verdwenen.