Octopus. Je ziet ze in Barcelona vaak liggen op de markt, glanzend en indrukwekkend, en in de restaurants staat “pulpo” er geregeld als echte lekkernij op het menu. In de keuken is het een veelzijdig ingrediënt: gegrild met olijfolie en paprikapoeder, langzaam gegaard tot boterzacht, verwerkt in een salade met citrus of als tapasgerecht dat met een goed glas wijn nog beter smaakt. Het is een product dat zowel de eenvoudige als de verfijnde keuken siert.

Maar naast die culinaire waarde is de octopus ook een bijzonder dier. Wetenschappers noemen hem een van de slimste zeedieren: hij kan problemen oplossen, ontsnappen uit aquaria, en zelfs gereedschap gebruiken. Zijn intelligentie wordt vaak vergeleken met die van huisdieren zoals honden of katten. Dat is toch even slikken, als je beseft dat ze ook een vorm van geheugen, gevoel voor omgeving en zelfs strategie hebben.

Mensen zijn omnivoren, en een stukje octopus op een Spaans terras smaakt heerlijk. Maar het idee dat zo’n dier een zekere vorm van bewustzijn heeft, maakt het voor mij wel een dubbele ervaring. Zeker als je weet dat ze, in de juiste omstandigheden, behoorlijk oud kunnen worden. Het geeft me soms de reflex om toch vaker vegetarisch of plantaardig te kiezen. Gek misschien, maar het is wel zo.