Misschien heeft het met de leeftijd te maken. Hoe ouder ik word, hoe meer ik hou van gewone kost. Niet dat ik plots mijn liefde voor gastronomie kwijt ben, verre van. Ik heb in mijn leven het geluk gehad om op heel wat bijzondere plekken te mogen eten, van charmante bistro’s tot de meest verfijnde sterrenrestaurants. En jarenlang was dat ook een soort missie: de beste chefs ontdekken, de nieuwste smaken proeven, me laten verrassen door technieken en combinaties die ik thuis nooit zou bedenken.

Maar de laatste jaren merk ik dat het me soms allemaal wat… te veel gedoe wordt. Dat ik steeds vaker verlang naar eenvoud. Naar een goed stuk brood met wat kaasjes of een flinke laag boter. Naar perfect gegrilde vis, wat olijfolie, een kneep citroen. Naar een bord pasta waar alles aan klopt, niet omdat er twintig bereidingen aan vooraf gaan met toefkes en krokantjes en blablabla, maar omdat iemand die pasta met liefde en vakmanschap gemaakt heeft.

Tijdens vakanties in Barcelona was het vroeger vanzelfsprekend dat ik een paar toprestaurants met sterren opzocht. Maar eerlijk? Ik betrap mezelf er de laatste tijd op dat ik liever op een terras zit met een glaasje cava en een paar eenvoudige tapas. Dat ik meer geniet van wat spontane gerechten, wat zeevruchten van de grill, dan van een uitgekiend menu van twintig gangen. Misschien ook omdat je in veel van die sterrenzaken moeilijk nog à la carte kunt eten. En ik hou net van die vrijheid: een voorgerecht en hoofdgerecht. Of twee voorgerechtjes, en daarna gewoon niks meer. Vol is vol. Teveel eten doe ik niet meer.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik mijn lat vandaag lager leg. Integendeel. Simpel koken is allesbehalve gemakkelijk. Er is pasta, en er is goede pasta. Je kunt met een mooi stukje vis ook veel verkeerd doen. En een snee brood met boter is pas echt goed als zowel het brood als de boter top zijn.

Misschien is dat de essentie van koken, en van ouder worden: beseffen dat eenvoud pas werkt als ze gedragen wordt door kwaliteit, gevoel en respect voor het product. En dat, als alles klopt, een simpel stuk stokbrood met wat kaas en een glaasje goed gemaakte maar daarom niet peperdure wijn evenveel geluk kan brengen als het duurste menu.