Chardonnay wordt weleens oneerbiedig “de hoer onder de druiven” genoemd. Niet omdat ze minderwaardig is – integendeel – maar omdat ze zich overal aanpast. Ze groeit op bijna elk continent, voelt zich thuis in zowel koele als warme klimaten, en kan smaken van frisse citrus tot romige vanille aannemen. Ze is de kameleon onder de druiven. Of, beter gezegd: de grote actrice van de wijnwereld. En net daarom wordt ze ook zo vaak onderschat.

Mijn liefde voor chardonnay begon vroeg. Ik was negentien, net aangekomen in het studentenhuis in Leuven waar ik Jorge leerde kennen. Jorge was anders dan de doorsnee student. Terwijl anderen zich tevreden stelden met een fles goedkope wijn van de nachtwinkel, haalde hij met veel flair een gekoelde, mooi ge-eikte chardonnay boven. Bourgogne, soms iets uit de Nieuwe Wereld. Altijd met aandacht gekozen. Hij schonk ze in echte glazen, met een stuk kaas of een eenvoudig gerecht erbij. En altijd met verhalen.

Daar leerde ik: een goede chardonnay heeft karakter. Ze kan vol en boterig zijn, met tonen van geroosterde noten en hout. Of net strak en mineraal, met frisse zuren en witte bloemen. Ze draagt altijd het terroir, het vakmanschap en de visie van de wijnmaker in zich mee.

Of ze nu in je glas schittert als Meursault of als elegante chablis, chardonnay verdient ons respect. Geen wijn die me zo vaak verrast, verleidt en geruststelt. Dank je wel, Jorge, voor die eerste slok, ergens in de jaren 90. En voor de liefde voor chardonnay die altijd blijft.