Glühwein hoort bij de winter, zoals koude handen, rode wangen en dampende bekers in de hand terwijl je met de handschoenen aan het sukkelen bent. Overal in het land duiken kerstmarkten op, met lichtjes, houten chalets en de geur van verwarmde wijn. Ook in Antwerpen aan ons Christmashouse van Joe is het nu volop sfeer.

En zelfs nu het weer bijna lenteachtig aanvoelt, en de temperatuur vlot richting elf graden gaat, staat de glühwein nog altijd te pruttelen, beetje tegen beter weten in.  Blijkbaar laat die warme wijn zich niet zomaar wegsturen door een beetje zachtheid in de lucht. Begrijpelijk.

De oorsprong van glühwein ligt ergens in Midden-Europa, waar wijn al eeuwenlang wordt verwarmd om hem aangenamer te maken tijdens de winter. In Duitsland, Oostenrijk en de Elzas werd er al vroeg geëxperimenteerd met kruiden, suiker en citrus. Niet om hip te doen in die tijd, en niet omdat de kerst toen al een commercieel feest was, maar simpelweg om een beetje broodnodige warmte te geven, troost te bieden en mensen samen te brengen. Dat gevoel is vandaag nog altijd exact hetzelfde.

Echte glühwein is simpel en eerlijk. Rode wijn vormt de basis, en liefst niet te zware wijn. Suiker hoort er uiteraard ook bij, net als wat kaneel, kruidnagel en steranijs om het op smaak te brengen. Schil van sinaasappel mag ook, maar het sap liever niet, we maken geen warm fruitsap tenslotte. Alles wordt langzaam verwarmd, zonder te koken, want anders verdwijnt de finesse, en ook een deel van de alcohol. En dan is de lol er ook wel weer van af.

En ja, glühwein smaakt volgens kenners en liefhebbers ook wanneer het elf graden is. Misschien zelfs net iets beter, omdat je niet verkrampt staat te drinken, maar rustig kan nippen en praten. Glühwein gaat volgens hen minder over kou, dan over sfeer. Over samen buiten staan, lachen, en even vergeten welk seizoen het eigenlijk is. Winter, ik weet het, maar die hoeft dus niet barkoud te zijn. Smakelijk en goede feesten gewenst!