Je kent ze zeker: die superfijne frietjes die je soms geserveerd krijgt bij een hamburger of in een bistro. Sommigen noemen het steppegras, in andere landen worden ze shoestring fries genoemd. Het zijn dunne, knapperige staafjes die er bijna uitzien als lucifers. Ze heten officieel julienne fries, genoemd naar de klassieke Franse snijtechniek waarbij groenten, in dit geval aardappelen, in fijne reepjes van een paar millimeter worden gesneden.

Ze zien er licht en elegant uit, en door hun formaat worden ze extra krokant wanneer je ze bakt of frituurt. Heerlijk, zonder twijfel, gewoon puur genieten. Echt comfortfood. Ik ken een bistro in Barcelona, waar ze ze fantastisch maken, zo’n portie met wat tartaarsaus en wat gamba’s bij, heerlijk.

Maar dan nu de vraag die ik mezelf altijd stel: zijn ze ook gezonder dan gewone frieten? Je zou het misschien denken, want ze zijn kleiner, lichter en ze lijken minder zwaar op de maag te liggen. Toch is het net omgekeerd. Julienne fries zijn meestal nét iets ongezonder dan dikkere frieten, simpelweg omdat ze door hun fijne formaat een veel groter oppervlak hebben. En dat betekent dat ze bij het frituren meer vet opnemen. Meer krokant dus, maar ook meer olie.

Begrijp me vooral niet verkeerd: ik ga je niet afraden om ervan te genieten, ik doe het zelf soms ook. Alles draait altijd om balans. Ol evenwicht. Maar het is goed om te weten dat dunner niet altijd gezonder betekent, zeker niet in de wereld van frietjes. Dus als je eens wil zondigen met stijl: ga voor julienne fries, voor steppegras. Krokant, vol smaak, en persoonlijk vind ik ze redelijk onweerstaanbaar. Maar weet dat ze eigenlijk nog dat tikje ongezonder want vetter zijn dan gewone frieten.