Goede vrienden van mij wonen al geruime tijd in het zuiden van Frankrijk. Beiden met pensioen, maar allesbehalve stilzittend: sinds enkele jaren reizen ze intensief. Ze kunnen het financieel aan, dat helpt, maar ze maken ook geen echt dure reizen en hebben geen nood aan vijfsterrenhotels of elke dag een sterrenrestaurant. En toch: zodra je ze belt, hoor je dat ze onderweg zijn naar Madrid voor een opera, of ze gaan vrienden bezoeken in Venetië, Londen of New York. Elk jaar komen ze minstens één keer in Barcelona, en minstens één keer in Lochristi bij ons, en onlangs belde Jorge met een nieuw plan: er is een fantastische tentoonstelling in Haarlem van Michelangelo tot half januari, die wil hij samen met ons graag gaan bezoeken.

Wat mij telkens weer fascineert is hun enthousiasme, hun reislust en hun drang om onderweg te zijn. Jorge zegt altijd: “We leven in een rare wereld, met rare presidenten, je weet nooit wat er gaat gebeuren, ik duim dat er geen oorlog komt, maar je weet maar nooit. Daarom wil ik van elke dag genieten.” En dat terwijl hij volgend jaar 80 wordt. Ik begrijp dat volledig: als je zo intens geleefd hebt, en deze leeftijd, wil je elk moment grijpen. Voor hen betekent reizen vrijheid, plekken ontdekken en genieten.

Zelf wil ik voorlopig nog niet op pensioen. Mijn werk, de dagelijkse afspraak met luisteraars op Joe, geeft me energie en plezier, en dat zou ik nog niet kunnen missen. En we zijn ook vaak genoeg onderweg. We vliegen vaak naar Spanje, wanneer je een flat in Barcelona hebt, kost het je alleen de vliegtickets; het leven in Spanje is immers goedkoper dan in België zonder logementskosten. En daarnaast maken we ook altijd wel wat andere reisjes. Dit jaar staan weekendjes Amsterdam en Parijs en tien dagen Bangkok alweer op de planning. Ik kan dus echt niet klagen. Maar dit idee van op pensioen zijn en dan kunnen reizen wanneer je maar wilt, zonder druk om altijd de perfecte plekken te ontdekken, spreekt me enorm aan. Een paar dagen niksen op de Griekse eilanden, ons eigen land eens ontdekken buiten het seizoen, wat rondtoeren door Engeland of Scandinavië – het klinkt als een droom.

Maar ja, voorlopig blijf ik fulltime werken, met een volle agenda en het plezier van mijn job. Maar diep vanbinnen koester ik de gedachte: dit is mijn grote droom voor wanneer ik op pensioen ga. Vrijheid, avontuur en genieten van het leven, precies zoals mijn vrienden dat nu doen.