Het is 1 april, en in de culinaire wereld, en ver daarbuiten, betekent dat traditioneel maar één ding: tijd voor de aprilvis. Elkaar eens goed beetnemen. De oorsprong van deze traditie is wat mistig, maar de meest geaccepteerde theorie voert ons terug naar het zestiende-eeuwse Frankrijk. Toen koning Karel IX in 1564 de kalender hervormde en de start van het nieuwe jaar van 1 april naar 1 januari verplaatste, waren er heel wat mensen die het nieuws niet hadden gehoord of het simpelweg weigerden te accepteren. Zij bleven op 1 april nieuwscadeautjes uitwisselen en feestvieren. Deze mensen werden al snel het mikpunt van spot en kregen de spotnaam ‘poisson d’avril’ of ‘aprilvis’.

Waarom een vis? Omdat rond die tijd de visvangst vaak verboden was vanwege het paaiseizoen. Wie er toch op uit trok en terugkwam met een grote ‘vis’ (meestal een nepvis), was de klos. De traditie is doorheen de eeuwen geëvolueerd van onschuldige visgraatjes die op de rug werden geplakt tot uit de kluiten gewassen culinaire nep-nieuwsjes die Would Be Chef graag met een korreltje zout neemt.

Maar los van alle fictieve vissen en flauwe grappen: voor mij is 1 april sowieso een feestdag. En wel met een hele grote smile, want vandaag viert mijn papa zijn verjaardag! Dat is pas echt een reden om de pannen van het dak te koken of, nog beter, ons met ons vieren te laten verwennen. We trekken vanavond naar Patyntje, een van mijn absolute lievelingsrestaurants in het Gentse. Daar gaan we proosten op papa en genieten van een heerlijk etentje. En wie weet, misschien staat er wel een lekker visje op de kaart? Een écht aprilvisje, samen met papa en mama. Schol!