Deze week gingen we nog eens dineren bij een van onze favoriete restaurants van de afgelopen jaren in Barcelona, Molino de Pez. Het is intussen een vaste traditie geworden om er tijdens elke vakantie minstens één keer te gaan eten, en ze kennen ons daar ondertussen al goed. De gerechten zijn er altijd superlekker en worden grotendeels bereid op een prachtige grote grill die midden in de open keuken staat, als een soort altaar voor het vuur. Een grill met echte kolen, gloeiend heet en schitterend om te zien.
Zal het toeval geweest zijn, of juist het noodlot, dat precies dat vuur – symbool van de passie van de zaak – het restaurant ook letterlijk getroffen heeft? In april brak er een felle brand uit die het interieur zwaar beschadigde. Het was een harde klap voor het team, want Molino de Pez moest meer dan een half jaar sluiten voor renovatie. Wij hebben het in elk geval enorm gemist.
Eind september zijn ze gelukkig opnieuw opengegaan, en deze week zijn wij er voor het eerst sinds het voorjaar weer gaan dineren. We werden met open armen ontvangen, met een paar heerlijke hapjes en een goed glas om te beginnen. Daarna kozen we, zoals bijna altijd, voor onze vaste favorieten: de balletjes in een rijke saus met kleine aardappelblokjes, gevolgd door perfect gegrild rundsvlees met twee heerlijke sauzen, waaronder die legendarische Café de Paris. Daarbij horen natuurlijk de gepofte aardappelen met een beetje pikantje en een frisse salade, en altijd die ongelofelijke tomatensalade. Waar vinden ze toch telkens opnieuw zulke zalige tomaten? Schitterend gewoon.
Het interieur zag er weer uit als vanouds, misschien hier en daar een kleine vernieuwing, maar het gevoel was helemaal hetzelfde. Warm, gezellig, met dat typische geroezemoes en de geur van vuur en vlees die door de ruimte zweeft. En ja, de kolen lagen opnieuw te gloeien onder de grill. Het was alsof het restaurant na die zware maanden weer tot leven kwam.
Ik wens het team van Molino de Pez veel succes, en hopelijk blijven ze nu van tegenslagen gespaard. Het is en blijft een van mijn favoriete plekken in de stad, en niet toevallig ook een van de vijftig restaurants die je kunt terugvinden in Mijn Barcelona, mijn persoonlijke reisgids voor mijn favoriete stad. Die gids kun je trouwens nog altijd online kopen via www.mijnbarcelona.be.
Soms sta je er even bij stil: er zijn van die dingen die je als kind elke dag at of dronk, maar waar je op latere leeftijd bijna volledig vanaf bent gestapt … Lees meer
“Spaghetti hoort altijd met tomatensaus”Nee! Spaghetti kan net zo goed met olijfolie, knoflook, zeevruchten, kaas of groenten worden gegeten … Lees meer
Glühwein hoort bij de winter, zoals koude handen, rode wangen en dampende bekers in de hand terwijl je met de handschoenen aan het sukkelen bent. Overal in het land duiken kerstmarkten op, met lichtjes, houten chalets en de geur van verwarmde wijn … Lees meer
De microgolfoven, ooit was het een futuristisch toestel waar we een beetje van schrokken. Maar het toestel is intussen zo ingeburgerd dat je bijna zou vergeten dat het pas in de jaren tachtig echt zijn intrede deed in onze Belgische keukens … Lees meer
Ik heb het ook wel eens voor gehad, en ik denk dat iedere kok het moment kent waarop één te enthousiaste beweging met het zoutvat een gerecht uit balans trekt … Lees meer
1 december is Eat a Red Apple Day, een leuke culinaire dag die in het leven geroepen werd om mensen eraan te herinneren hoe heerlijk en gezond een simpele rode appel kan zijn … Lees meer
French toast is een klassiek ontbijtgerecht dat bijna overal ter wereld geliefd is. Het bestaat uit sneetjes brood die in een mengsel van eieren en melk (soms ook room) worden gedoopt en daarna in een pan goudbruin worden gebakken … Lees meer
Cashewnoten hebben voor mij iets onweerstaanbaars, een zachte romigheid die je niet zo snel bij andere noten vindt, en misschien is dat precies waarom het een van mijn favoriete noten is … Lees meer