Gisteren nam de culinaire wereld veel te vroeg afscheid van Bert Recour van Hotel Recour en restaurant Pegasus in Poperinge. Een persoonlijk eerbetoon aan een ambachtsman pur sang, een rasechte West-Vlaming en een vriend uit de duizend.

Gisteravond zat ik met mijn goede vriend Sjaak te dineren in Vivanda in Barcelona. Sjaak komt elk jaar begin juli een paar dagen bij me logeren, en steevast monden die avonden uit in diepe, filosofische gesprekken. We spraken over het leven: over de overweldigende schoonheid ervan, maar ook over de rauwe, gruwelijke keerzijde. Het geluk en het ongeluk, de twee kanten van dezelfde medaille. Ik vertelde Sjaak over hoe gelukkig ik ben, maar ook dat ik naarmate ik ouder word steeds vaker op mijn hoede ben. Omdat ouder worden nu eenmaal betekent dat je vaker mensen moet afgeven die je onbeschrijflijk dierbaar zijn, mensen die je doodgraag ziet.

Terwijl we daar zaten, sprak ik hem ook over Bert Recour. Een monument van een chef naar wie ik enorm opkijk, en die ik na tientallen jaren trouwe vriendschap echt als een vriend voor het leven beschouw. Nog geen moment later sloeg het noodlot toe met die ijzingwekkende synchroniciteit waar het leven soms patent op lijkt te hebben. Het bericht van zijn vrouw Inge kwam binnen. Een bericht waarvan we allemaal wisten dat het ooit zou komen, maar waar we tot het allerlaatste moment tegen beter weten in op hoopten dat het weggedrukt kon worden:

“Met pijn in het hart… hebben wij met de familie afscheid genomen van Bert. Deze strijd kon hij niet winnen… hij heeft moedig gestreden zoals weinig er het zullen nadoen. Dankbaar voor mijn weg aan zijn zijde… voor altijd in mijn hart.”

Het nieuws sneed adembenemend diep. Met tranen in de ogen ben ik met Sjaak helemaal vanuit Sarrià terug naar huis gelopen. In stilte, overmand door verdriet, maar tegelijkertijd dankbaar dat Sjaak op dat exacte moment bij me was. Hij bood een luisterend oor dat zoveel deugd deed. Sjaak kende Bert en Inge, Pegasus en Hotel Recour natuurlijk ook van mijn talloze verhalen, en we hadden hem er in het verleden ook zelf eens mee naartoe genomen. Want Pegasus was niet zomaar een restaurant; het was ons ultieme toevluchtsoord. De plek waar we het leven het liefste vierden.

Mijn geschiedenis met Pegasus begon zo’n twee decennia geleden op een bloedhete zomeravond. We hadden net de Poëziezomer van Watou bezocht en ik was op zoek naar een plek met een sterke culinaire reputatie, een verfijnde keuken, en bij voorkeur een terras of een tuin. Zo kwamen we terecht in het hart van Poperinge. We worden direct met wijdgeopende armen ontvangen door gastvrouw Inge en haar man Bert.

Bert maakte in de keuken meteen een onuitwisbare indruk. Zijn stijl was heerlijk eerlijk: culinair hoogstaand, technisch perfect, maar nooit te ver gezocht. Hij kookte met een puur respect voor de ingrediënten. Het was een keuken waar ik meteen verliefd op werd. Die bewuste avond bleek de ouverture van een decennialange traditie die tientallen heerlijke bezoeken zou omvatten. Hotel Recour werd onze favoriete plek om te ontsnappen aan het jachtige, drukke leven. Dan reden we helemaal naar de Westhoek, wetende dat de prachtige suite in de nok van het dak op ons wachtte, klaar voor een van die legendarische, onvergetelijke avonden.

Op het bord was het steevast groots. Bert was niet voor niets een van de 33 Masterchefs van België; hij kende alle kneepjes van het vak, was een ambachtsman in de puurste zin van het woord, maar bleef daar altijd gereserveerd en nuchter onder. De wijnkaart in Pegasus stond vol met absolute parels die tegen onwaarschijnlijk scherpe prijzen worden aangeboden. Maar wat Pegasus écht uniek maakte, was de synergie tussen de gastvrouw en de chef, Bert en Inge waren een powerkoppel in ik beschouwde hen al snel als hechte vrienden. En dat zijn ze al die jaren steeds meer geworden. Prachtige mensen!

Inge was altijd ‘all over the place’ op de meest hartelijke manier denkbaar: uitbundig, vol warme knuffels, lieve woorden, ongebreideld enthousiasme en pure liefde. Bert was de stille tegenpool: de bescheiden, onvermoeibaar hardwerkende West-Vlaming die exact wist wat hij wilde. Na de service trok Bert zijn koksvest uit, en openden we steevast nog een fles, en meestal trakteerde hij ons ook nog op een verborgen schat uit zijn kelder, en filosofeerden we nachtenlang aan de haard over het leven, onze reizen en toekomstplannen.

Eigenlijk had Bert zelf maar twee grote dromen in zijn leven. Ten eerste: zijn gezin gelukkig zien. Ten tweede: zijn gasten zó gelukkig maken dat hij een prachtige, bij al zijn klanten zo geliefde zaak kon uitbouwen. Niets komt voor niets, dat weet een West-Vlaming als geen ander, en Bert werkte dan ook als een paard. Hij was een van de grootste chefs en mooiste mensen die ik ooit gekend heb.

Het is onwerkelijk om ‘was’ te moeten schrijven. Gisteren is Bert overleden op amper 50-jarige leeftijd. Verschrikkelijk vroeg. Schandalig vroeg. Een tijd geleden kreeg hij de loodzware diagnose van longvlieskanker. Het nieuws sloeg in als een meteoriet bij zijn gezin, zijn familie, zijn vriendenkring en zijn enorme schare trouwe klanten. Iedereen vroeg zich af: Bert toch niet? De man die leefde voor zijn vak, de man van wie iedereen zich altijd afvroeg wanneer hij nu eindelijk eens af en toe een beetje gas terug zou nemen om zélf van het leven te gaan genieten.

Maar zelfs na die vernietigende diagnose weigerde Bert bij de pakken neer te gaan zitten. Dat was simpelweg geen optie in zijn vocabulaire. Hij bleef vechten en werken als een bezetene om zijn gasten gelukkig te blijven maken. Soms stond hij noodgedwongen helemaal alleen in zijn keuken en toverde hij als de absolute topchef die hij was een zesgangenmenu of meer tevoorschijn voor vijftig man. Iets wat een kerngezond mens amper zou bolwerken, deed Bert op pure karakter en wilskracht.

Doorzakken na de maaltijd ging de laatste tijd uiteraard niet meer zo vlot, maar heel af en toe deed hij het nog met ons, genietend van een half glas wijn. Ik herinner me nog levendig ons bezoek in het najaar. Ik was er met mijn neef om hem te trakteren op een intieme vrijgezellenavond, aangezien hij dit jaar in het huwelijksbootje stapt. Na de service kwam Bert als vanouds bij ons in het salon aan de open haard zitten. Inge ging slapen; ze was doodop en ook bezorgd omdat ze wist hoe zwaar het voor hem was, maar ze gunde het hem met heel haar hart. Inge is een waanzinnig sterke vrouw die begreep dat ze haar grote liefde niet kon genezen door hem te verplichten te rusten en hem te scheiden van zijn andere grote liefde: de gastronomie.

Bert keek me die avond aan en zei: “Ik ga eens iets bijzonders opendoen. Het is nú dat ik het moet doen, want ik weet niet hoeveel tijd me nog rest.” Het werd een fabelachtige Vega Sicilia Unico, een monumentale fles. Bij het zachte kaarslicht hebben we toen geklonken op het leven. Want dat was Berts expliciete wens: klinken op het leven, vieren wat er is, en niet treuren om de ziekte. Hij beloofde te blijven vechten als een leeuw en vroeg mij met klem om hetzelfde te doen: het leven intens te blijven vieren, te genieten van mooie wijnen, subliem eten, diepe vriendschappen en de liefde.

Vorig jaar, op zijn vijftigste verjaardag, werd er een verrassingsfeest voor Bert georganiseerd. Ik nam er destijds kort het woord en zei wat ik vandaag met een pen vol verdriet herhaal: Bert is een unieke man, een absolute vakman, een topchef en een loyale topvriend die geleefd heeft voor zijn grote liefdes. Het was een avond doordrenkt van pure vriendschap, waarbij iedereen in de ruimte besefte hoe kostbaar en urgent dat moment was. De rillingen lopen over mijn lijf en de tranen schieten in mijn ogen nu ik deze woorden opschrijf.

Pegasus en Hotel Recour zijn diep verweven met mijn meest persoonlijke herinneringen. Het is de plek waar het kookboek van mijn mama is gefotografeerd. Het is de plek waar ik mijn veertigste verjaardag vierde met de voltallige familie. Voor Inge en de kinderen breken er nu onbeschrijflijk zware tijden aan van rauw verdriet en peilloze pijn. Er rijzen duizenden vragen op over de toekomst van de prachtige zaak die zij samen met zoveel bloed, zweet en tranen hebben opgebouwd. Eén ding staat vast: ze zullen omringd worden met een onuitputtelijke stroom van liefde en steun van vrienden en klanten. Dat is het allerminste wat we voor hen kunnen doen.

En Bert, lieve vriend… we gaan je zo ontzettend hard missen. Wie gaat er nu die onnavolgbare, kraakverse hoppescheuten voor ons klaarmaken? Wie bereidt dat stoofpotje met kreeft nog met zoveel liefde en perfectie? Maar bovenal: met welke chef kan ik na de service nog zulke oprechte, bescheiden en warme gesprekken voeren aan de haard bij een subliem glas wijn? Het gaat je goed, kanjer. Je was en blijft het absolute schoolvoorbeeld van een hardwerkende, bescheiden man met een gigantisch talent, een grenzeloze nuchterheid en een gouden hart. Ik zal je nooit vergeten. Een magistrale dankjewel, vriend.

Ter nagedachtenis aan Bert Recour (1975 – 2026). In gedachten en diep medeleven met Inge, de kinderen en de familie