Bubblegum is zo’n typisch fenomeen dat onlosmakelijk verbonden is met onze jeugd. We herinneren ons allemaal nog wel de felgekleurde bollen uit de automaat of de iconische roze plakken die je kaken flink aan het werk zetten. Hoewel het in de mond belandt, heeft het technisch gezien maar weinig met ‘eten’ te maken. In tegenstelling tot klassieke kauwgom, die al door de oude Grieken werd gebruikt in de vorm van boomhars, is bubblegum een puur industrieel product dat speciaal werd ontwikkeld om — de naam zegt het al — bellen mee te blazen.

De uitvinding danken we aan Walter Diemer, een accountant bij een kauwgomfabriek in Philadelphia. In 1928 experimenteerde hij met een nieuw recept dat elastischer was dan de gewone gom. De reden dat bubblegum bijna altijd roze is? Toeval. Roze was de enige kleurstof die Diemer op dat moment voorhanden had in de fabriek. Het werd een waanzinnige hit, vooral omdat het niet alleen iets was om op te kauwen, maar ook een vorm van entertainment. In de jaren 50 en 60 bereikte de populariteit een hoogtepunt, mede dankzij de bekende baseball cards die bij de pakjes zaten.

Vandaag de dag lijkt de echte hype wel wat getemperd. We zijn bewuster geworden van wat we in onze mond stoppen, en de mierzoete, synthetische smaak van traditionele bubblegum past minder in de huidige tijdgeest. Bovendien is de klassieke gom gemaakt van een synthetische rubberbasis, wat het eigenlijk tot een soort eetbaar plastic maakt dat niet afbreekbaar is. Qua gezondheid is het vooral de enorme hoeveelheid suiker die een probleem vormt voor het gebit, al zijn de meeste varianten tegenwoordig suikervrij. En dat fabeltje dat een ingeslikte kauwgom zeven jaar in je maag blijft zitten? Dat is onzin; je lichaam kan het niet verteren en voert het simpelweg langs de natuurlijke weg weer af, al is het natuurlijk niet de bedoeling om er een maaltijd van te maken.

Voor een ‘would-be chef’ heeft bubblegum weinig culinaire waarde, behalve dan als nostalgisch aroma in een dessert of een speelse cocktail. Het blijft vooral een symbool van een onbezorgde tijd. Het is niet meer de koning van de speelplaats zoals vroeger, maar als je ergens die specifieke, zoete geur opsnuift, ben je meteen weer even dat kind dat probeerde een bel te blazen die groter was dan zijn eigen gezicht.