Vandaag is het blijkbaar ‘Plan a solo vacation day’. Een mooi concept, maar als ik naar mijn eigen agenda kijk voor de komende weken, zie ik allesbehalve een solo-avontuur. Ik trek er namelijk weer op uit met Anke en de camper. Hoe lang onze radio-actie op Joe deze keer precies gaat duren? Geen idee, dat blijft altijd een verrassing, maar ik heb er in elk geval ontzettend veel zin in.

Echte, grote solo-vakanties waarbij ik met een rugzak door een wildvreemd land trek, heb ik eigenlijk nog nooit gedaan. Ik ben en blijf een mensenmens. Ik omring me graag met anderen: mijn lief, of goede vrienden. Ik ben iemand die ervaringen het liefst meteen deelt. Als ik iets moois zie of iets lekkers proef, wil ik die blik van herkenning bij iemand naast me zien. Daarom zou ik voor een grote rondreis toch altijd een goede vriend of vriendin meevragen.

Toch is er één uitzondering: ik trek soms wel eens een weekje alleen naar Barcelona. Maar eerlijk is eerlijk, dat voelt niet echt als ‘reizen’. Het is eerder een beetje alleen thuis zijn op een andere plek. Het is ons appartement, onze kleren hangen er in de kast en mijn eigen spullen staan in de rekken. Het is thuiskomen in de Spaanse zon.

Wat ik daar (en ook gewoon in België) wél heel makkelijk doe, is alleen op restaurant gaan. Ik weet dat veel mensen daar een enorme drempel ervaren – die tafel voor één persoon voelt voor hen ongemakkelijk – maar ik vind het heerlijk. Ik kijk wat naar de mensen om me heen, ik lees een boek, scroll wat op sociale media of maak een praatje met de ober. En ondertussen geniet ik intens van het eten. Ik heb die afleiding van een gesprekspartner niet nodig om een goede maaltijd te waarderen.

Hoewel ik dus liever in gezelschap reis, begrijp ik de charme van het échte solo-reizen wel. Mensen die het doen, vertellen me vaak dat de ervaringen veel intenser zijn. Als je alleen bent, sta je namelijk meer open voor je omgeving. Je móét wel contact zoeken met de locals als je een praatje wil slaan, waardoor je op plekken komt die je als duo nooit zou ontdekken. Je bent flexibeler, de verrassingen zijn groter en je leert jezelf op een heel andere manier kennen omdat er niemand is om op terug te vallen. Het dwingt je om uit je comfortzone te stappen, en dat is vaak waar de mooiste verhalen ontstaan.

Voorlopig hou ik het echter bij de gezellige drukte. Eerst die camper in, de weg op met Anke, en hopelijk veel luisteraars blij maken met onze actie. Die solo-reis naar een onbekende jungle? Die is voor een andere keer. Of misschien ook niet, zolang er in Barcelona maar een tafeltje voor mij alleen vrij is bij mijn favoriete tapasbar.