Vandaag las ik in de krant dat steeds meer warme bakkers vrouw zijn. En eerlijk, dat vond ik een heerlijk bericht. Een beetje onverwacht misschien, maar tegelijk ook heel logisch als je erover nadenkt. Een van de redenen, zo stond er, is dat tijdens de covidjaren heel wat mensen het bakken hebben herontdekt. En dat herken ik helemaal.

In die periode van stilte, van cocoonen, van de wereld die plots zo klein werd, zochten we allemaal naar een beetje warmte en troost in huis. En wat brengt er nu meer gezelligheid dan de geur van een versgebakken taart of brood die door de keuken dwarrelt? Terwijl buiten de wereld even stilstond, vulde die geur het huis met een gevoel van rust en geborgenheid. Het was alsof de oven een stukje troost kon bakken.

Heel wat vrouwen zijn toen beginnen bakken, eerst uit nieuwsgierigheid, dan uit plezier, en sommigen hebben dat gevoel nooit meer losgelaten. Ze vonden in dat bakken iets creatiefs, iets ambachtelijks, iets echts. En nu, een paar jaar later, hebben velen van hen de stap gezet om van hun hobby hun beroep te maken. Dat vind ik bijzonder mooi. Op de bakkersscholen zitten steeds meer meisjes, en ik vermoed dat populaire bakprogramma’s op televisie en de eindeloze stroom aan bakfilmpjes op sociale media daar ook wel iets mee te maken hebben.

Maar vooral: het is gewoon fantastisch dat mensen weer kiezen voor zo’n prachtig vak. Want of het nu een man of een vrouw is die mijn brood bakt, dat maakt mij eerlijk gezegd niet zoveel uit. Wat mij vooral gelukkig maakt, is dat er nog mensen zijn die elke ochtend vroeg opstaan om dat te doen. Dat er nog warme bakkers zijn die met liefde deeg kneden, die geurige koffiekoeken uit de oven halen, die een glimlach schenken bij het ontbijt van zoveel mensen.

Ik heb een groot hart voor onze lokale handelaars, voor de bakker, de slager, de groenteboer om de hoek. Zij maken het verschil tussen een dorp en een slapend gehucht. En soms maak ik me zorgen dat ze dreigen te verdwijnen, overspoeld door ketens en leverdiensten. Daarom vind ik dit nieuws net zo hartverwarmend: steeds meer jonge mensen, en dus ook steeds meer vrouwen, kiezen opnieuw voor dat eerlijke, mooie, maar zware ambacht.

Dus als ik bij mevrouw of meneer de bakker mijn brood ga halen en de geur van vers gebak of pistoletjes me tegemoetkomt, dan ben ik altijd zeer dankbaar. Want achter dat brood schuilt niet alleen vakmanschap, maar ook passie, lef en liefde. En daar proef je elke kruimel van.