Er zijn van die drankjes waar ik bewust ver van weg blijf. En tequila is er zo eentje. Ik drink al jaren bijna geen sterke drank meer. Geef mij maar een goed glas wijn bij het eten. Maar het stevigere werk? Nee, dat hoeft voor mij niet meer.

Tequila heb ik zelfs nog nooit gedronken. Geen shotjes met limoen en zout voor mij. Geen Margarita’s met gesuikerde randjes. Al weet ik wel dat veel mensen er dol op zijn, zeker hier in Spanje, waar het er al eens feestelijk aan toe kan gaan. De klassieke manier? Een likje zout op je hand, shotje tequila, en dan een stukje limoen of citroen bijten. Of in cocktails gemixt met limoensap, sinaasappellikeur en ijs, lekker fris en zomers, zeggen ze. Maar voor mij is het altijd “pasado”.

Wat ik vooral niet snap, is hoe mensen na één of twee tequila’s ineens lijken te veranderen in springende discoballen. Het gaat zó snel. Dus heb ik even het internet geraadpleegd: waarom worden mensen zo snel zat van tequila?

Blijkbaar komt het deels door de manier waarop tequila gedronken wordt (in snelle shots dus), en ook omdat het vaak op een lege maag gebeurt, tijdens een feestje, in de zon. Combineer dat met het feit dat sommige tequila’s meer methanol en andere bijproducten bevatten dan bijvoorbeeld wodka of gin, en je krijgt stevige effecten én uiteraard ook stevige katers. Kort samengevat: ik snap nu beter waarom mensen er zo snel tipsy van worden… en ik blijf er dus met plezier van weg.

Maar hey: iedereen z’n ding, natuurlijk. Als jij geniet van een tequila op z’n tijd, met een goed gezelschap erbij: cheers!Maar wel voorzichtig, want volgens mij zijn de katers legendarisch.