Toen ik 18 was en de middelbare school verliet, had ik het gekke idee om in het Frans te gaan studeren in Namen. Ik wilde rechten doen en dacht dat dat Frans er wel mooi bij zou passen. Al snel bleek dat toch niet echt mijn ding te zijn. Ik was in die tijd ook al met zoveel andere dingen bezig: ik schreef een column voor de Nederlandse krant Trouw en maakte een radiorubriek voor Radio 2, voor Kop Of Flet een heerlijk zondagvoormiddagshow van Michel Follet, waarvoor ik reportages in Wallonië maakte. Rechten bleek uiteindelijk niets voor mij, maar dat jaar in Namen heeft me wel fijne herinneringen gegeven. Ik heb er toch een mondje Frans aan overgehouden en ik vind de stad tot op vandaag nog steeds aangenaam, ook al kom ik er niet zo vaak meer.

Koken deed ik toen nog niet zo uitgebreid, maar ik had wel een microgolfoventje op mijn kamer en daar warmde ik gerechten op die mijn mama, een geweldige chef, me had meegegeven voor de week. Haar boek Mijn Mama’s Kookboekis trouwens nog steeds te koop op www.silenro.be. Maar er is één ding dat ik graag maakte en dat me altijd bijblijft. Het klinkt een beetje belachelijk, maar zodra ik eraan denk, voel ik me weer 18 en voor het eerst zelfstandig wonend.

Ik belegde een boterham – vaak brood dat al een paar dagen oud was en vers niet meer zo lekker – met een mooie plak kaas en warmde die op in de microgolfoven. De kaas smolt en kreeg een licht korstje en als je net op tijd de oven uitzet, anders wordt de kaas zwart en kan de boterham zo de vuilnisemmer in, had je een soort van toastie. Ja jongens, hoe lekker was dat, met een flinke kneep ketchup erbij, een van de “delicatessen” uit mijn studententijd. Nou ja, delicatessen is misschien een beetje overdreven, ik geef het toe, maar voor mij was het toen pure magie en een eerste stapje in het plezier van zelf koken.