Koriander: je houdt ervan of je haat het. Er lijkt werkelijk geen tussenweg te bestaan. Voor de liefhebbers is het de ultieme frisse afwerking van een Aziatisch gerecht, maar voor de tegenstanders smaakt zelfs het kleinste snippertje onvermijdelijk naar een hap uit een stuk zeep. En hoewel dat vaak als aanstellerij wordt afgedaan, kunnen die mensen er letterlijk niets aan doen. Het zit namelijk in hun genen. Onderzoek heeft uitgewezen dat een specifieke genetische variatie ervoor zorgt dat zij de aldehyden in de plant — chemische verbindingen die ook in zeep voorkomen — extreem sterk waarnemen. Voor hen is koriander dus geen kruid, maar een vloeibaar afwasmiddel op een bordje eten.

Als Would Be Chef krijg ik dan ook vaak de vraag: “Sven, waarmee kan ik dat groen in hemelsnaam vervangen zonder de ziel uit het gerecht te halen?” De meest voor de hand liggende vervanger is bladpeterselie. Het ziet er bijna hetzelfde uit en geeft die broodnodige visuele frisheid, al mist het natuurlijk dat specifieke parfum. Wil je toch iets meer karakter, dan is een combinatie van peterselie met een klein beetje verse munt een uitstekende keuze voor Aziatische salades of curry’s.

Maar er is één alternatief waar werkelijk bijna iedereen van houdt en dat wonderen doet in de oosterse keuken: verse basilicum. Niet de klassieke Italiaanse variant met de grote bladeren, maar bij voorkeur Thaise basilicum. Deze heeft een lichte anijssmaak die fantastisch samengaat met kokosmelk, gember en chili. Heb je die niet bij de hand? Dan werkt gewone basilicum, eventueel gecombineerd met wat fijngeraspte limoenzeste, verrassend goed. Het geeft diezelfde zomerse kick en frisse toets aan je gerecht, maar dan zonder de zeepachtige nasmaak waar de genetisch minder fortuinlijke tafelgasten zo voor vrezen. Zo blijft het voor iedereen aan tafel gezellig, ook voor de ‘anti-koriander-club’.