De zon schijnt onbarmhartig hard, het terras roept je naam en de koelkast staat stand-by met een ijskoude fles rosé. Het is hét ultieme symbool van de zomer en het goede leven, maar zodra we voor het wijnrek staan, trappen we massaal in dezelfde marketingval. We grijpen blindelings naar de fles die er bijna zo bleek uitziet als water, want we zijn gaan geloven dat hoe bleker de rosé is, hoe beter de kwaliteit. Wel, dat is dus een hardnekkig fabeltje dat dringend aan diggelen moet.

De kleur van een rosé zegt namelijk alles over de tijd dat het sap in contact is geweest met de druivenschillen, maar bitter weinig over de uiteindelijke klasse of complexiteit. Blauwe druiven hebben vanbinnen nagenoeg blank sap; alle kleur, aroma’s en structuur extracted een wijnmaker net uit die schillen. Als je die schillen slechts een paar uurtjes laat meedraaien, krijg je die hippe, bleke Provence-look die prima smaakt als dorstlesser in de volle zon. Maar laat je de schillen wat langer rusten, dan krijgt de wijn niet alleen een diepere, verleidelijke frambozenkleur, maar ook veel meer body, fruit en karakter. Denk maar aan een gastronomische Franse Tavel of een temperamentvolle Spaanse rosado.

Mijn gouden zomertip: kijk deze vakantie eens bewust voorbij die doorschijnende flessen en durf te kiezen voor een rosé met wat meer kleur. Zeker zodra de barbecue aangaat en er gemarineerd vlees, gegrilde gamba’s of kruidige lamskoteletjes op het rooster liggen, slaat zo’n ultra-bleke wijn meteen een modderfiguur. Een donkerdere, karaktervolle rosé blijft daarentegen moeiteloos overeind naast die rokerige grillsmaken. Serveer hem goed gekoeld en je smaakpapillen zullen je gegarandeerd dankbaar zijn!