Vandaag vieren we Avocado Day, de dag waarop de halve wereld collectief begint te applaudisseren voor de immens populaire groene vrucht. Maar ik ga even heel eerlijk zijn, en misschien trap ik daarmee op wat culinaire teentjes: ik snap die gigantische hype dus écht niet. Mijn grootste probleem? De structuur. Het is me vaak net iets te smooshy en papperig. Waar is de weerstand, de krokante verrassing? Zonder een flinke kneep limoen en stevig wat zeezout is een pure avocado bovendien behoorlijk vlak en braaf. Waarom we dat spul plots overal op en tussen moeten smeren, is mij een compleet raadsel.

Begrijp me niet verkeerd, ik erken absoluut de voedingswaarde van dit groene gezondheidsbommetje, dat boordevol hartvriendelijke vetten, vezels en vitamines zit. Maar er is ook een schaduwzijde. Denk maar aan de gigantische ecologische voetafdruk door het absurde waterverbruik en de ontbossing in Zuid-Amerika. En vergeet de intussen beruchte ‘avocado-hand’ niet: spoeddiensten zien nog altijd mensen binnenkomen die met een scherp mes de pit probeerden te verwijderen en pardoes hun eigen hand doorboorden. Levensgevaarlijk, dat zachte fruit!

Ben ik dan een absolute hater? Dat nu ook weer niet; ik ben gewoon selectief. Zet me in een authentiek Mexicaans restaurant met een schaal kraakverse, grof geprakte guacamole vol frisse koriander, chili en limoen, en ik dip met plezier mee. Ook in een verfijnde sushi-rol zorgt dat flinterdunne plakje nét voor een perfecte, romige toets. In die context kan ik de vrucht zeker appreciëren. Dus geniet gerust van Avocado Day, maar laten we stoppen met de illusie dat een klodder groene smurrie elk gerecht magisch beter maakt. Soms is een boterham met goeie boter en wat zout gewoon duizend keer lekkerder. Smakelijk!