Ik was jarenlang een liefhebber van whisky. Ik heb een behoorlijk mooie collectie in huis, en zeker in mijn studententijd vond ik het heerlijk om een mooie single malt te drinken. De geur, de diepte van de smaak, dat warme gevoel in je borst na de eerste slok – ik vond het echt heerlijk. Maar de laatste jaren laat ik het steeds vaker staan.

Niet omdat ik whisky niet meer lekker vind, integendeel. Maar omdat ik merkte dat whisky me in feite niet zo goed meer deed. Waar ik na een paar glaasjes goede wijn gewoon rustig in slaap val en nooit meer een kater heb, kreeg ik na whisky vaker hoofdpijn, en vooral: ik werd er emotioneler van, impulsiever ook. Discussies die nergens over gingen, die ging ik graag aan, en de volgende dag was er dan een soort van rare spijt die in mijn hoofd en lijf bleef hangen.

Wetenschappelijk is daar best iets over te zeggen. Whisky bevat naast alcohol ook zogeheten congeneren – bijproducten van het fermentatieproces die smaak en kleur geven, maar ook bijdragen aan de intensiteit van een kater. Donkere dranken zoals whisky of rum bevatten er meer van dan witte wijn of vodka. Combineer dat met het hogere alcoholpercentage en het effect op stemming en gedrag is duidelijker voelbaar. Ik ben er mee gestopt, hoe lekker ik het ook vond en vind.

Ik moet toegeven: ik denk er soms nog wel eens met weemoed aan terug. En in onze drankenkast staan topflessen, maar die schenk ik wel uit voor vrienden die er wel beter mee om kunnen, of dat denken… Maar uiteindelijk kies ik zelf liever voor een helder hoofd en hart – en voor een goed glas wijn. Zonder eindeloze discussies in het holst van de nacht.