Maandag 20 oktober is het International Chefs Day, het moment bij uitstek om even stil te staan bij de miljoenen chefs wereldwijd, van de eenvoudigste frituur tot het meest verfijnde sterrenrestaurant. Stuk voor stuk mensen die ervoor zorgen dat wij kunnen tafelen, genieten, proeven, ontdekken. Mensen die van eten hun leven en hun roeping hebben gemaakt. En ik heb daar ongelooflijk veel respect voor.

Zoals jullie weten, kook ik zelf enorm graag. Al meer dan tien jaar deel ik mijn culinaire avonturen hier op Would Be Chef, en met verschillende kookboeken mag ik mezelf met een knipoog gerust een “would be chef” noemen. Maar een echte chef? Nee, dat ben ik niet, en durf ik me ook niet mee te vergelijken.

Mensen vragen me wel eens of ik dat zou willen worden, een echte chef. En eerlijk? Er zit ergens diep vanbinnen misschien een klein stukje Sven dat daar wel eens over fantaseert. Maar ik weet dat het nooit zal gebeuren. Chef zijn is een prachtig beroep, maar ook een keihard vak. Het vraagt discipline, passie, eindeloos geduld en tonnen doorzettingsvermogen. De uren zijn onregelmatig, de druk is enorm, en je moet telkens weer presteren op momenten dat anderen aan het genieten zijn.

En dan gaat het niet enkel over koken. Een restaurant runnen is een hele onderneming: je moet aan voorraadbeheer doen, de hygiëne bewaken, je foodcost in de gaten houden, personeel vinden én houden, en ondertussen nog glimlachen voor elke kritische klant. Dat is niet zomaar een job, dat is een levenswerk.

Daarom: vandaag een diepe buiging, en mijn volle respect voor al die mannen en vrouwen achter het fornuis. Jullie zijn de echte chefs. Ik blijf met plezier de Would Be, iemand die het koken met passie beleeft, maar met nog meer bewondering kijkt naar wie er zijn leven van gemaakt heeft.