Ik heb eerlijk gezegd soms te doen met mensen die in de horeca werken. Het personeel in de zaal wordt dagelijks geconfronteerd met de meest rare vragen, verzoeken en eisen, en die moeten ze dan nog eens gaan briefen aan de chef in de keuken. Verschrikkelijk wat sommige mensen eisen. Dat heeft werkelijk niks meer met smaak te maken, maar puur met moeilijk doen om moeilijk te doen. En sorry, dat vind ik er echt zwaar over.

Natuurlijk houdt elke topkeuken rekening met echte allergieën, maar sommige gasten maken het wel heel bont. Wat dacht je van de klant die een klassieke steak tartaar bestelt, maar die wel graag “well-done” gebakken wil zien? Of de gast die zweert bij een levensgevaarlijke glutenallergie tijdens het hoofdgerecht, om vervolgens probleemloos een zware chocoladebrownie als dessert te bestellen?

Chefs horen het wekelijks: veganisten die spekjes op hun salade willen “voor de krokantheid”, of mensen die eisen dat ingrediënten elkaar op het bord niet raken. Koken op topniveau is tegenwoordig niet alleen een kwestie van smaak en techniek, maar vooral een masterclass in psychologisch geduld. En dat is exact de reden waarom ik soms écht te doen heb met chefs in restaurants. En… waarom ikz elf wellicht nooit in de horeca zou willen werken.