We kennen het allemaal: je zit op restaurant, de sfeer is uitbundig en de garçon komt aangemarcheerd met de wijnkaart alsof het de Bijbel is. Je bladert erdoor en voelt een lichte paniek opborrelen. Je bent een fijnproever, een Would Be Chef, maar je bent natuurlijk ook geen oliesjeik. Je wilt niet duurste fles maar ook niet de goedkoopste fles van de kaart plukken, want je wilt niet overkomen als een ‘pinnekesdraaier’ of iemand die totaal geen verstand van zaken heeft. Dus wat doe je? Je kiest de op een na goedkoopste fles op de kaart. Wel, ik moet je teleurstellen: je bent zojuist met open ogen in de oudste valstrik van de horeca getrapt.

Restaurateurs zijn natuurlijk niet van gisteren. Ze weten maar al te goed hoe onze menselijke psychologie in elkaar zit. Die tweede goedkoopste wijn is in heel veel zaken prijs-kwaliteit dikwijls de slechtste deal van de kaart. Het is de wijn die ze in ’t groot inkopen voor een appel en een ei om hem vervolgens met een stevige schep bovenop de prijs te verpatsen aan mensen die ‘veilig’ willen kiezen. Je betaalt dus eigenlijk veel te veel voor wat er in je glas zit. Je denkt dat je een slimme deal doet, maar je wordt een beetje in het ootje genomen. Ze hebben je door!

Als je echt een goeie keuze wilt maken, heb ik twee tips. Durf gewoon voor de huiswijn te gaan. Vaak is dat een wijn waar de chef of de sommelier echt achter staat, omdat het natuurlijk hun visitekaartje is. Geen enkele zichzelf respecterende zaak wil zijn klanten wegjagen met een slechte huiswijn. Ten tweede: kijk eens wat verder dan je neus lang is en zoek naar een regio die minder bekend is. Een Franse Chardonnay uit de Bourgogne is altijd prijzig, maar een minder bekende druif uit Portugal of een pittige witte uit Griekenland biedt vaak evenveel kwaliteit voor een veel scherpere prijs.