Morgen is het zover: Quatorze Juillet. De Franse nationale feestdag is hét ultieme moment waarop heel Frankrijk—en bij uitbreiding zowat elke Vlaamse toerist die er momenteel op een terrasje zit—de Franse ziel viert. Je ziet het zo voor je: een gezellig dorpspleintje in de schaduw van de platanen, het verre gekletter van pétanqueballen, een streepje accordeonmuziek op de achtergrond en een ijskoud, troebel glas pastis in de hand. Het is het absolute symbool van La Douce France. En hoewel ik de sfeer fantastisch vind, moet ik vandaag meteen open kaart spelen: ik ben zelf eigenlijk helemaal geen pastisdrinker.

De uitgesproken smaak van anijs is voor mij persoonlijk simpelweg té. In van die typische anijssnoepjes moet ik het absoluut niet hebben en ook bij de aperitief sla ik vriendelijk over. In een warm, gestoofd venkelgerecht kan ik die toets dan weer wél enorm appreciëren, maar in een glas hoeft het voor mij niet. Toch zie ik het rondom mij constant gebeuren. Zodra de zon begint te bakken, bestellen bijna al mijn vrienden massaal zo’n goudgeel anijsdrankje. Volgens hen is er werkelijk niets dat zó hard verfrist op een lome zomermiddag. En eerlijk is eerlijk: het ziet er ook gewoon ontzettend gezellig en zomers uit.

Maar of je nu een rasechte liefhebber bent of morgen gewoon de Franse sfeer in je eigen Vlaamse tuin wil nabootsen, er is één heilige wet bij het inschenken die je absoluut niet mag breken. De volgorde van de ingrediënten is namelijk cruciaal, en geloof me, negentig procent van de mensen doet het fout. De meesten gooien eerst ijsblokjes in het glas, gieten daar de pastis over en lengen het dan aan met water. Culinair én chemisch gezien is dat een absolute zonde. Als je ijsblokjes rechtstreeks in contact brengt met pure pastis, ‘schrikt’ de alcohol. De natuurlijke anijsoliën kristalliseren dan meteen, waardoor je een soort lelijke, vettige vliesjes op je drankje krijgt en de delicate aroma’s volledig dichtslaan.

Hoe moet het dan wel volgens de ongeschreven wetten van de Franse traditie? Het is gelukkig poepsimpel, als je de volgorde maar respecteert. Eerst giet je een shot pastis in een perfect droog glas. Vervolgens voeg je koud water toe—meestal zo’n vijf tot zeven keer de hoeveelheid alcohol, afhankelijk van hoe sterk je het wilt. Pas op dát moment zie je die magische, melkachtige vertroebeling ontstaan, wat de Fransen zo mooi het louche-effect noemen. En pas helemaal op het allerlaatste, wanneer het water en de pastis al perfect gemengd zijn, laat je er één of twee grote, massieve ijsblokjes in glijden. Zo daalt de temperatuur perfect zonder dat de smaak schade oploopt.

Dus, of je morgen nu ergens aan de Côte d’Azur de Franse vlag groet of gewoon thuis geniet van een welverdiende vrije avond: behandel dat vakantieglas met het nodige respect. Ik hou het morgen persoonlijk wel bij een kraakvers, ijskoud glas rosé of een lokaal blond biertje, maar ik zal met veel plezier klinken met de anijsliefhebbers aan tafel. Vive la France, schol op het goede leven!