Toen ik een paar decennia geleden voor het eerst in Engeland kwam, begreep ik er eerlijk gezegd niks van. Na het hoofdgerecht vroeg onze Britse vriend Michael met een grote glimlach: “Would you like some pudding?” Ik dacht natuurlijk meteen aan pudding zoals wij die kennen, een romige vanillepudding, lekker fris uit de koelkast, met misschien wat slagroom erbovenop. Maar nee hoor, even later kwam hij aanzetten met een stuk appelcrumble.

Dat was het moment waarop ik leerde dat pudding in het Engels niet hetzelfde betekent als pudding bij ons. In het Nederlands is pudding een specifiek nagerecht, zacht, zoet, meestal op basis van melk, suiker en maïzena, in een vorm gegoten en daarna mooi trillend op het bord. Denk aan vanillepudding, chocoladepudding of rijstpap, dat laatste vinden we ook een beetje puddingachtig.

Maar in het Engels is pudding een veel ruimer begrip. Het is eigenlijk gewoon het woord dat ze gebruiken voor dessert. Alles wat je na het hoofdgerecht eet, of dat nu een stukje taart is, crumble, ijs of zelfs (maar dat vind ik helemaal raar) een kaasplankje, kan onder de categorie pudding vallen. Vraag in een Britse pub naar het pudding menu, en je krijgt gewoon de dessertkaart.

Bij onze vriend Michael is dat altijd een verrassing. Soms serveert hij een warme sticky toffee pudding, die naam klopt dan weer wél met onze verwachtingen, maar evengoed een stuk Victoria sponge cake of een bolletje ijs met verse aardbeien. En telkens zegt hij trots: “Here’s the pudding!”

Het blijft een leuke taalkundige verwarring, maar ondertussen weet ik: als een Brit over pudding begint, dan kan dat zowat alles zijn wat zoet is. Ik ben het intussen dus gewoon, maar laat je er vooral niet aan vangen als je voor het eerst naar Engeland gaat.