5 november is officieel Chinese Take Out day. Met name in Amerika gaan veel mensen dan meeneem-Chinees halen. Ik heb al een tijdje het gevoel dat zo’n meeneem Chinezen minder populair zijn dan vroeger. Dat komt wellicht omdat er vandaag een ontzettend groot aanbod is aan food koeriers die je alle soorten gerechten uit veel verschillende keukens thuis bezorgen. En ook het aanbod aan kant-en-klare maaktijden in de supermarkt is immens. Ooit was dat toch anders.

Chinese restaurants werden wereldwijd populair na de Tweede Wereldoorlog, met een sterke opkomst in de jaren ’50 en ’60. Dit kwam voor een stuk door migratiegolven van Chinese gemeenschappen naar Amerika, Europa en ook België, waar migranten restaurants openden als bron van inkomsten. In deze periode begon ook het internationale toerisme toe te nemen, waardoor mensen kennismaakten met Aziatische gerechten en deze smaken ook thuis opnieuw wilden ervaren.

Chinese gerechten waren niet alleen uniek door hun smaak en bereidingswijzen zoals roerbakken en stomen, maar ze waren ook relatief betaalbaar en toegankelijk. De exotische uitstraling van de Chinese keuken sprak bovendien veel mensen aan, wat leidde tot de groei van Chinese wijken en eetgelegenheden in Belgische steden zoals Antwerpen en Brussel.

Chinese restaurants pasten hun gerechten vaak aan de lokale smaak aan, wat zorgde voor een eigen “westerse Chinese keuken” met bekende gerechten zoals loempia’s en babi pangang. Door hun veelzijdigheid en betaalbaarheid werden Chinese restaurants een vast en geliefd onderdeel van de culinaire cultuur in België en vele andere landen.

Vandaag vind ik het nog steeds lekker, maar ik eet al even graag eens Vietnamees, Thais of Mexicaans. Variatie is belangrijk, en daardoor zie je vandaag wat minder Chinese restaurants dan in onze jeugd in de jaren ’70 en ’80.