Vorige week hebben we thuis eens iets helemaal anders gedaan, iets zots, een klein experimentje zeg maar. Jullie weten intussen dat ik hou van koken, van mensen verwennen, van lange tafels en warme gesprekken, en onze vrienden weten dat uiteraard ook. Maar deze keer had ik een zot idee, en dus deden we iets totaal nieuws.

We hadden twee bevriende koppels uitgenodigd, mensen die we al ontzettend lang kennen. Normaal gaan we samen graag eens eten in een goed restaurant, of nodigen we elkaar uit bij ons thuis, maar ik wou eens iets originelers doen. Een paar maanden geleden, toen we hen vroegen om bij ons te komen eten, stelde ik voor dat zij elk één ander koppel zouden meebrengen. Zo zouden we niet met zes, maar met tien aan tafel zitten, met twee koppels die we totaal niet kenden extra. Best spannend.

Natuurlijk had ik één of twee kleine voorwaarden. Ik vroeg hen om vooraf te laten weten wie ze zouden uitnodigen, je wil nu eenmaal geen mensen in huis halen waarvan je denkt: “Oh nee, liever niet.” En ik vroeg ook of het koppels waren die houden van lekker eten, een goed glas en een gezellige, open sfeer. Meer moet dat niet zijn.

Afgelopen zaterdag was het zover. Ik had uitgebreid gekookt, de beste flessen uit de kelder gehaald en rond een uur of zeven stonden ze allemaal bij ons in Lochristi aan de deur. Ik kan je zeggen, het was fantastisch. Hoewel we de helft van de tafelgenoten nog nooit gezien hadden, voelde het meteen goed. Het doet blijkbaar iets met mensen wanneer je je huis openstelt en hen een beetje warm probeert te ontvangen. Ze waren echt onder de indruk en vooral ontzettend dankbaar.

En laat me eerlijk zijn, het is ongelooflijk fijn om eens totaal onbekende mensen rond je tafel te hebben. Mensen die niet weten hoe je huis eruitziet, hoe je kookt of hoe graag je anderen verwent. Die frisse blik, die nieuwsgierigheid, die openheid… het bracht een heel bijzondere energie met zich mee. En wat we teruggekregen hebben aan nieuwe connecties en spontane vriendschap was hartverwarmend.

Het toppunt? Eén van de koppels was speciaal uit Londen gekomen voor deze avond. Ongelooflijk, toch?

Aan het einde van de avond was iedereen meer dan tevreden. Of er nu vriendschappen voor het leven gesmeed zijn? Dat weet ik niet. Maar wat wel duidelijk werd: als je gelijkgestemde zielen samen rond één tafel brengt, kun je zomaar een onverwacht fantastische avond beleven en nieuwe mensen leren kennen.

Dit experiment krijgt zeker een vervolg. En misschien moet ik wel eens een tafel vullen met allemaal lezers van Would Be Chef, want jullie kennen mij wel allemaal, maar ik ken daarom zelf niet iedereen.