Het is vandaag As Young As You Feel Day, en dat is een dag waar ik toch even bij wil stilstaan. Je hoort het mensen vaak zeggen: “Ik ben dan misschien wel de vijftig gepasseerd, maar in mijn hoofd voel ik me nog steeds een dertiger.” Sommige ambitieuze zielen voelen zich zelfs amper de tienerjaren ontgroeid, terwijl ze technisch gezien al minstens halverwege het leven zijn.

Natuurlijk hoor je het omgekeerde ook weleens. Na een stevig nachtje stappen of een pittige sportinspanning klinkt het vaak: “Ik voel me vandaag precies tachtig.” Leeftijd blijft iets geks. Het is een biologische realiteit — je ziet het aan de rimpels en je merkt dat het lichaam naarmate de jaren vorderen wat vaker begint te haperen — maar zolang het in je hoofd goed zit, blijft een cijfer ook maar een getal.

Ik vind er trouwens niets mis mee om elke leeftijd te vieren. Je maakt elke fase in je leven immers maar één keer mee. Bovendien is het nog altijd beter om oud te worden dan om níét oud te worden. Zelf voel ik me prima met de getalletjes die momenteel achter mijn naam staan: 52. Het is een leeftijd waarop je genoeg ervaring hebt om de dingen eindelijk wat makkelijker te relativeren. Je hebt al hard gewerkt, waardoor je je een iets comfortabeler leven kunt permitteren, en tegelijkertijd ben je nog jong genoeg om niet al te hard te sukkelen met je lijf.

In mijn geval is het zelfs omgekeerd: door mijn passie voor sport voel ik me vandaag veel gezonder en fitter dan pakweg vijftien jaar geleden, toen ik nog kampte met zwaar overgewicht. Vandaag mag iedereen zich dus voelen zoals hij of zij dat wil, maar ik voel me oprecht gelukkig als 52-jarige. Ik zweer dat ik van elk jaar dat erbij komt zal blijven genieten. 104 lijkt me trouwens ook een prachtige leeftijd om te bereiken, maar ik heb geduld; ik ben tenslotte pas halverwege!